Ὁ Ἀδὰμ διὰ πανουργίας Θεῷ συνέπεσεν, ὁ λῃστὴς ἐν ἁπλότητι πιστεύσας διασῴζεται. Καὶ τοῦ μὲν Ἀδὰμ ἡ ἀπολογία οὐκ ἔσχε ταπεινοφροσύνης ὁρμήν· οὐ γὰρ εἶπε· σύγγνωθι ὅτι ἥμαρτον. Τοῦ δὲ λῃστοῦ ἡ ὁμολογία τὸν Διάβολον ἐν ταπεινοφροσύνῃ ἐνίκησε. Διὰ τοῦτο, ἐκεῖνος μὲν ζῶν ἀπέθανεν, ὁ δὲ λῃστὴς θνῄσκων ἀνέζησεν. Οὗτος εἰσῆλθεν εἰς τὸν παράδεισον διὰ τῆς πίστεως, ὁ δὲ Ἀδὰμ διὰ τῆς πλάνης ἐκεῖθεν ἐκβέβληται. Ἐκεῖ γνῶσις ἦν καλοῦ καὶ πονηροῦ, ζωὴ καὶ θάνατος· καὶ ἐν τῷ σταυρῷ Ἰουδαίοις ἦν θάνατος, τοῖς δὲ πιστοῖς ζωὴ αἰώνιος. Τῷ Ἀδὰμ ἐν ξύλῳ ἐκρέματο ὁ καρπὸς τῆς γνώσεως, καὶ τῷ λῃστῇ ἐν τῷ σταυρῷ ὁ καρπὸς τῆς ζωῆς, ὁ Χριστὸς δηλαδή. Ἐκεῖνος ἔφαγε καὶ διεφθάρη, οὗτος μόνον ἥψατο καὶ διεσώθη ἐκ τῆς φθορᾶς.