Ἄκουσον οὖν, ἀδελφέ μου· εἰ μετὰ παρακλήσεως οὐκ ἰσχύσαμεν οἱ ἄνθρωποι βαστάσαι τὴν ἔλευσιν αὐτοῦ, ὅτε οὔτε οὐρανοὶ ἐλύθησαν πυρούμενοι, οὔτε γῆ καὶ τὰ ἐν αὐτῇ κατεκάησαν, οὔτε σάλπιγγες ἤχησαν, καθὼς μέλλει ἡ σάλπιγξ ἐκείνη βοᾶν καὶ ἐξυπνῆσαι τοὺς ἀπ᾽ αἰῶνος νεκρούς, οὔτε πῦρ κατακλύζον τὴν οἰκουμένην, οὔτε τις τῶν μελλόντων γίνεσθαι φόβων ἐγίνετο, καὶ οὐκ ἰσχύσαμεν βαστάσαι, τί ποιήσομεν οὖν, ὅταν κατέλθῃ μετὰ θυμοῦ καὶ ὀργῆς ἀνυποστάτου, καὶ καθίσῃ ἐπὶ θρόνου τῆς δόξης αὐτοῦ, καὶ προσκαλέσῃ τὴν γῆν ἀπὸ ἀνατολῶν ἡλίου μέχρι δυσμῶν, ἀπὸ πάντων τῶν περάτων αὐτῆς, τοῦ διακρῖναι τὸν λαὸν αὐτοῦ καὶ ἀποδοῦναι ἑκάστῳ κατὰ τὰ ἔργα αὐτοῦ;