Διὸ οἱ εἰς αὐτὸν πιστεύοντες ἐν ἀληθείᾳ καὶ συγκληρονόμοι αὐτοῦ βουλόμενοι γενέσθαι, ἵν᾽ ὥσπερ αὐτὸς διὰ πολλῶν ἐσχάτων, ἀποθανὼν ἐπὶ σταυροῦ, ἐνίκησε καὶ ἐθανάτωσε καὶ κατέκρινε τὴν ἁμαρτίαν διὰ τῆς σαρκός, καταργήσας τὰς ἀντικειμένας δυνάμεις, ἀποδησάμενος τὰς ἀρχὰς καὶ τὰς ἐξουσίας ἐπὶ τοῦ σταυροῦ, ἐδειγμάτισε θριαμβεύσας αὐτὰς ἐν αὐτῷ. Οὕτως καὶ ἡμεῖς πᾶσαν ἐπανάστασιν καὶ θλῖψιν τοῦ Πονηροῦ γενναίως καὶ προθύμως, καὶ ἕως θανάτου ἐλθόντες, ἐὰν ὑπομείνωμεν, τότε νικήσομεν τὸν ἀντικείμενον διὰ πίστεως καὶ ὑπομονῆς καὶ τῆς εἰς τὸν Κύριον ἐλπίδος. Καὶ οὕτως δόκιμοι εὑρεθέντες, καὶ ἐντεῦθεν τῆς αὐτῆς ἀπολυτρώσεως καταξιώμεθα καὶ τοῦ ἁγιασμοῦ τοῦ πνεύματος τηρώμεθα καὶ τῆς ἐκεῖθεν αἰωνίου ζωῆς κληρονόμοι γενώμεθα. Εἰς γὰρ τὸν πνευματικὸν ἀγῶνα ἡ κατὰ τοῦ ἀντικειμένου νίκη διὰ παθῶν καὶ θανάτου γίνεται. Πάσχοντες καὶ θανατούμενοι διὰ τὸν Κύριον προθύμως, νικήσομεν τὸν ἀντικείμενον. Διὸ πᾶσαν θλῖψιν καὶ πειρασμοὺς μὴ ἐπιπόνους καὶ σκληροὺς ἡγεῖσθε, ἀλλ᾽ εὐκαίρους, καὶ ὑπομένειν πᾶσαν τοῦ Πονηροῦ ἐπανάστασιν τὸν τοῦ Κυρίου θάνατον ἐν ἐπιθυμίᾳ πάντοτε πρὸ ὀφθαλμῶν ἔχοντες. Καὶ καθὼς εἴρηται ὑπὸ τοῦ Κυρίου, καθ᾽ ἡμέραν τὸν σταυρὸν αἴροντες, ὅ ἐστι θάνατος, καὶ ἀκολουθήσωμεν ὀπίσω αὐτοῦ. Καὶ οὕτως εὐκόλως ὑπομείνωμεν πᾶσαν θλῖψιν, ἤτοι κρυπτήν, ἤτοι φανεράν.