κατ᾽ αὐτὸν γάρ τοι τὸν καιρὸν ‹τοῦ 〈πνεύματος〉 τοῦ ἁγίου ἐν εἴδει περιστερᾶς κατελθόντος ἐπ᾽ αὐτὸν› ἐπληροῦτο ἡ ἐξ αὐτοῦ προσώπου λέγουσα προφητεία· 〈Πνεῦμα κυρίου ἐπ᾽ ἐμέ, οὗ εἵνεκεν ἔχρισέ με〉· οὐ γὰρ σωματικῷ χρίσματι τοῖς παλαιοῖς ὁμοίως 〈χρισθεὶς〉 ἂν εἴρηται· οὐδὲν γὰρ εἶχεν ἐξαίρετον, εἰ τοῖς λοιποῖς ἀνθρώποις ὁμοίως 〈κέχριστο〉. νυνὶ δὲ τῷ ἁγίῳ 〈πνεύματι〉 τὸ χρίσμα λαβὼν ἐξαίρετος παρὰ πάντας καὶ μονογενὴς Χριστὸς τοῦ θεοῦ ἀποφαίνεται. καὶ τό· 〈εὐαγγελίσασθαι πτωχοῖς ἀπέσταλκέ με〉, κατὰ τὸν ἐκεῖνον ἐπληροῦτο καιρόν, ἐν ᾧ ‹κηρύσσων τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν› καὶ τοὺς μακαρισμοὺς τοῖς αὐτοῦ προὔφερε μαθηταῖς λέγων· «μακάριοι οἱ 〈πτωχοὶ〉 τῷ πνεύματι, ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν», ἀλλὰ καὶ ἰᾶτο 〈τοὺς συντετριμμένους τὴν καρδίαν〉 θεραπεύων ταῖς ἐπαγγελίαις, δι᾽ ὧν ἔλεγε· «μακάριοι οἱ 〈πενθοῦντες〉, ὅτι αὐτοὶ 〈παρακληθήσονται〉», καί· «μακάριοι οἱ κλαίοντες, ὅτι αὐτοὶ γελάσονται». ἤδη δὲ καὶ τοῖς ἔθνεσι τὰς ψυχὰς ἠχμαλωτισμένοις ὑπὸ τῶν ἀοράτων καὶ νοητῶν πολεμίων 〈ἐκήρυττεν ἄφεσιν〉 τοῖς αὐτοῦ παρακελευομένοις μαθηταῖς καὶ λέγει· «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ πατρὸς καὶ τοῦ υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου 〈πνεύματος〉», δι᾽ ὧν τὴν 〈ἄφεσιν〉 τῶν προτέρων ἀσεβημάτων προὐξένει.