Δή ποτε Κῦρος ἄναξ βασιλήιον ὡς ἀνέῳξεν τύμβον ἐπὶ χρυσῷ, γράμμα τόδ᾽ εὗρε μόνον· “Οἴγειν ἀπλήστοιο τάφους χερός.„ ὣς δὲ σὺ τόσσον σῆμα τόδ᾽ οὐχ ὁσίαις οἶξας, ἄνερ, παλάμαις. Ὃς κακὸς οὐ φθιμένοισι, τάχ᾽ ἂν φθιμένοισιν ἀρήγοι· ὃς δ᾽ οὐδὲ φθιμένοις, οὔποτ᾽ ἂν οὐ φθιμένοις. ὣς δὲ σύ, τοῖς φθιμένοισιν ἐπεὶ τάφον ἐξαλάπαξας, οὔποτ᾽ ἂν οὐ φθιμένοις χεῖρα φέροις ὁσίην. “Μαρτύρομ᾽, οὐδὲν ἔχω· πτωχὸς νέκυς ἐνθάδε κεῖμαι· μή με τεαῖς ἀτίσῃς τυμβοφόνοις παλάμαις.„ — Οὐδὲ γὰρ οὗτος ἔχεν χρυσὸν τάφος, ἀλλ᾽ ἐδαΐχθη. πάντα φιλοχρύσοις ἔμβατα· φεῦγε, Δίκη.„ Οἱ τύμβοι φθιμένοισιν “Ἀρήξατε„ εἶπον ἅπαντες, ἡνίχ᾽ ὁ λυσσήεις τόνδ᾽ ἐτίνασσε τάφον. οἱ νέκυες τύμβοισι· “Τί ῥέξομεν; αὖθις ἀέρθη ὡς ἐπὶ βουκτασίῃ γαῖαν ἀφεῖσα Δίκη.„ Ἤλυθεν εἰς Ἀίδην τις, ὁ δ᾽ ἔπτατο, ἄλλος ὄλεσσε θῆρας, ὁ δὲ πλεκτὸν υἱέϊ τεῦξε δόμον· τούτων οὗτος ἀνὴρ οὐ δεύτερον ἔργον ἔρεξεν, τόνδε τάφον ῥήξας χείρεσιν οὐχ ὁσίαις.