Πῶς οὖν ὡς ἀντεγκαλοῦντας ἀλλήλοις παραπεμφθῆναι φῂς τῇ τηνικαῦτα συγκεκροτημένῃ συνόδῳ καὶ «ἀμφοτέρους ἀσεβείας ἐγκλήματι περιπεσεῖν» διατείνῃ καὶ τὸ ἴσον ἀμφοτέροις, καὶ ταῦτ’ ἐπὶ τῇ χείρονι μοίρᾳ νέμεις, ὧν τοῦ μὲν ὁ Τόμος ὡς ἀφρόνως μέμνηται καὶ δυσσεβῶς ἐγκαλοῦντος, τὸν δὲ Παλαμᾶν ὡς εὐσεβῆ καὶ τιμιώτατον ἐν ἱερομονάχοις ἀνακηρύττει, κἂν ἐγκαλῆται; Πῶς δ’ ἀντὶ «τῆς διδασκαλίας τοῦ πνεύματος», καθ’ ἧς ὁ Βαρλαάμ, ὡς ὁ Τόμος φησίν, «ἐχώρησε» καὶ δι’ ἣν τῶν αὐτῇ στοιχούντων κατεῖπε, τὸν Παλαμᾶν αὐτὸς ἐκλαμβάνων, εἶτα τοῦτον τάττεις μετὰ τῶν «ἀπειθῶν τῇ ἐκκλησίᾳ καὶ ἀμφιβόλων τὸ σέβας»; Εἰ γὰρ καὶ τοῦ Παλαμᾶ κατηγόρησε τῶν ἄλλων μᾶλλον, ἀλλὰ δι’ οὐδὲν ἕτερον—εἷς γὰρ τῷ Βαρλαὰμ κατ’ αὐτοῦ τε καὶ τῶν ἄλλων ὁ λόγος—· ὡς οὖν καὶ τούτου στοιχοῦντος οὐχ ἧττον «τῇ διδασκαλίᾳ τοῦ πνεύματος» κατεφέρετο καὶ μᾶλλον τῶν ἄλλων, ὡς καὶ ταύτης οὐχ ἧττον, ὅτι μὴ καὶ μᾶλλον ἔργοις τε καὶ λόγοις προκινδυνεύοντος. Ἀλλὰ καὶ τὸν Βαρλαὰμ ἄρξαι τῆς ὑποθέσεως ἐκ τῆς πρὸς τοὺς μοναχούς, πρῶτον μὲν ὑπούλου καὶ δολερᾶς ὑποκρίσεως, εἶτ’ ἀναισχύντου τε καὶ βδελυρᾶς ἀντιθέσεως, ἀλλ’ οὐκ ἐκ τῆς πρὸς τὸν Παλαμᾶν μάχης, λέγοντος τοῦ Τόμου σαφῶς· «προσῆλθε γάρ», φησί, «σὺν δόλῳ τισὶ τῶν παρ’ ἡμῖν μοναχῶν καὶ τούτων οὐδενὶ μὲν τῶν ἐλλογιμωτέρων».