Ἆρ’ οὖν οὐ περὶ δογμάτων καὶ τῷ κατηγορηκότι καὶ τοῖς ἀπολελογημένοις οἱ κατ’ ἐκείνην λόγοι τὴν σύνοδον ἦσαν; Ἀλλὰ ταῦτα μὲν ὁ Τόμος καὶ διηγεῖται καὶ ἀποφαίνεται, πρὶν ἐνεχθῆναι τὰ τοῦ Βαρλαὰμ συγγράμματα. Ὁ δὲ νῦν ἐν ὑποκρίσει τοῦ ἐξηγεῖσθαι, τοῦτον παρεξηγούμενος καὶ διαστρέφων, μᾶλλον δὲ καταλύων καὶ ἀναιρῶν παντάπασι, πάλιν καὶ πολλάκις γράφων οὐκ ἐρυθριᾷ, μᾶλλον δὲ καὶ τὸν Τόμον γράφειν διατεινόμενος, «ὡς ὁ Βαρλαὰμ διὰ τοῦτο τῆς ἐκκλησίας ἀπελήλαται καταψηφισθείς, ὅτι συγγεγραφὼς ἦν ὅλως περὶ δογμάτων». Πῶς οὖν οὐκ ἀπελήλαται, πρὶν ἐπιστῆναι καὶ ἀντικαταστῆναι τούτῳ παρρησίᾳ τὸν Παλαμᾶν, ἀλλ’ ἐπ’ ἐνιαυτὸν ὅλον, μᾶλλον δὲ ἐπὶ πολλῶν ἐνιαυτῶν περιόδους περὶ δογμάτων γράφων, ἄριστος ὑμῖν ἐνομίζετο θεηγόρος καὶ τῶν θείων δογμάτων ἀσφαλὴς συνήγορος, ὁ τῶν ὁμολογούντων τοῖς ὡς ἀληθῶς θεηγόροις κατήγορος οὗτος; «Ἀλλ’ οὐδεὶς ἂν εἰπεῖν ἔχοι», φησίν, «ὅτι δογμάτων ἐμνήσθημεν ἐν τῇ συνόδῳ τε καὶ τῷ Τόμω τοῦ Παλαμᾶ, κἀντεῦθεν ὁ Βαρλαὰμ ἐξηλέγχθη καὶ κατεκρίθη, ἀλλ’ ὅτι κατήγορος ὢν ὁ Βαρλαὰμ τοῦ τε Παλαμᾶ καὶ τῶν σὺν αὐτῷ μοναχῶν ἐξεβλήθη, οὐκ ἀξιόχρεως εἰς κακηγορίαν εἶναι κριθείς».