Ὁπηνίκα δ’ αὖθις λεγόντων τῶν θεολόγων τυγχάνεις ἀκροώμενος, ὡς «τὴν ἀγαθότητα τοῦ θεοῦ ἡμῶν εἰδέναι λέγομεν καὶ τὴν σοφίαν, ἀλλ’ οὐ τὴν οὐσίαν», καὶ ὡς «θεοὶ μὲν γινόμεθα, τῆς δὲ αὐτῆς οὐσίας γενέσθαι οὐ δυνάμεθα», καὶ ὅσα τούτοις ἐμφερῆ, θεότητα τότε καὶ ἀγαθότητα μὴ τὴν ἄληπτον ἐκείνην καὶ ἀπρόσιτον παντάπασιν οὐσίαν ὑπολάμβανε—καὶ γὰρ αὐτοὶ τοῦτο σαφῶς ἀπαγορεύουσιν—, ἀλλὰ τὴν ἐκείνης θείαν ἐνέργειαν, ἧς ἐν περινοίᾳ γινόμεθα καὶ μετουσίᾳ κατὰ λόγον τῆς ἑαυτοῦ καθάρσεως ἕκαστος, καθ’ ὃν αὕτη πολυτρόπως σωστικῇ δικαιοσύνῃ τοῦ μεταδιδόντος μερίζεταί τε καὶ ποικίλλεται. Ταῦτ’ ἄρα καὶ ὁ θεῖος Μάξιμος εἰπών, «εἰς τοῦτο ἡμᾶς πεποίηκεν ὁ θεός, ἵνα γενώμεθα θείας κοινωνοὶ φύσεως καὶ τῆς αὐτοῦ ἀϊδιότητος μέτοχοι», ἐπήγαγε, «κατὰ τὴν ἐκ χάριτος θέωσιν», ὡς ἐκ τῆς θεώσεως τῆς πρὸς τὸν θεὸν ἐκτελουμένης κοινωνίας. Διὸ καὶ ἀλλαχοῦ τὴν μὲν κατ’ οὐσίαν πρὸς θεὸν ταυτότητα τελέως ἀπηγόρευσε, τὴν δὲ κατ’ ἐνέργειαν καὶ χάριν ἀνεκήρυξε. Τῆς οὖν ἀγαθότητός τε καὶ θεότητος, τῆς ποικιλλομένης, τῆς μεριζομένης, τῆς μετεχομένης, τῆς καταλαμβανομένης, εἰ καὶ ἀμυδρῶς, τῆς κυρίως ὀνομαζομένης, ἡ ἁπλουστάτη καὶ ἀμέριστος καὶ ὑπὲρ ἐπωνυμίαν πᾶσαν οὖσα καὶ μέθεξιν καὶ νόησιν καὶ παντοίαν ἐπαφὴν ἀγαθότης καὶ θεότης, πῶς οὐκ ἂν ὑπερκειμένη εἴη;