Ἔτι τῶν περὶ τὸν θεὸν τὰ μὲν μᾶλλον λέγεται, τὰ δ’ ἧττον, καὶ ἐπὶ τῶν θέσεων, μᾶλλον γὰρ ζωὴ ἢ αὔρα, καὶ ἐπὶ τῶν ἀφαιρέσεων, εἰ καὶ ἀντεστραμμένως, μᾶλλον γὰρ οὐκ αὔρα ἢ οὐχὶ ζωή· καὶ αἱ ἀφαιρέσεις δὲ πᾶσαι τῶν θέσεων πασῶν μᾶλλον προσήκουσι θεῷ· τῶν δὲ καθ’ αὑτὸ ταῖς ἄλλαις οὐσίαις οὐδὲν μᾶλλον καὶ ἧττον πρόσεστιν αὐταῖς, οὐδὲ γὰρ μᾶλλον ὁ ἄνθρωπος ζῶον ἢ λογικόν· ἐπεὶ γὰρ οὐδ’ οὐσία μᾶλλον οὐσίας οὐδ’ οὐσιῶδες ἕτερον ἑτέρου μᾶλλον. Καὶ μὲν δὴ τετραχῶς τοῦ καθ’ αὑτὸ λεγομένου, κατ’ οὐδένα τρόπον τὰ περὶ θεὸν ἂν εἴη καθ’ αὑτό· οὔτε γὰρ δι’ αὐτὰ τὸ θεῖον, καὶ γὰρ ἀναίτιον, οὔτε ἐν τῷ λόγῳ ταῦτα τῷ τί ἐστι θεὸς δεικνύντι, καὶ γὰρ οὐδ’ ἐφεῖται ζητεῖν ὅλως τί ἐστι θεός, ἀλλ’ οὐδὲ τὸ θεῖον ἐν τῷ λόγῳ ἂν αὐτῶν ληφθείη, καὶ γὰρ ὑπὲρ ἔννοιαν τὸ θεῖον. Αὐθυπόστατα δὲ πῶς ἂν εἴη, μέχρις ἂν καθ’ ὑποκειμένου πως λέγοιτο καὶ τὸ εἶναι περί τι μὴ ἀποβάλλοι; Διατί δὲ καὶ μὴ καθ’ αὑτὸ αὐτά φαμεν θεῷ ἀλλὰ περὶ θεόν; Ἐπεὶ δὲ καὶ Γρηγόριος ὁ τῆς θεολογίας ἐπώνυμος οὐκ ἐκ τῶν κατ’ αὐτόν, ἀλλ’ «ἐκ τῶν περὶ αὐτόν» φησι «γινώσκειν τὸν θεὸν ἡμᾶς», συμβήσεται κατὰ τὸν τοῦ φιλοσόφου λόγον οὕτω γινώσκειν ἡμᾶς τὸν θεόν, ὡς καὶ τὰς ἄλλας οὐσίας γινώσκομεν· ἐκ γὰρ τῶν καθ’ αὑτὸ αὐταῖς ὑπαρχόντων γινώσκομεν αὐτάς, ταῦτα δὲ θεῷ τὰ περὶ αὐτόν ἐστι λεγόμενα, ἐξ ὧν αὐτὸν γινώσκομεν.