Ὁ δὲ Γρηγορᾶς νοῦν οὐκ ἔχει συνορᾶν ὡς σημαντικὰ μέν ἐστι τὰ ὀνόματα διανοίας, οὐκ αἴτια δὲ τῶν κατ’ αὐτὴν ἐπαινετῶν ἢ μεμπτέων οὐκοῦν καὶ τὴν αἰτίαν, ἣ τῆς μέμψεώς ἐστιν ὄνομα, τῇ διανοίᾳ προσήκειν, εἴπερ ἀδόκιμος, ἀλλ’ οὐχὶ τοῖς ῥήμασι· καὶ ταῦτα τοῖς δυναμένοις νοεῖσθαι πολλαχῶς· ἀλλ’ οὐδὲ τῶν πραγμάτων αἴτια τὰ ὀνόματα, τῶν δὲ ὀνομάτων μᾶλλον τὰ πράγματα. Τοιγαροῦν ὑπὸ τῶν πραγμάτων ἡ σημασία τῶν ὀνομάτων μετασκευάζεται, ἀλλ’ οὐχ ὑπὸ τῶν ὀνομάτων τὰ πράγματα. Οὐδὲ γὰρ τὸν Ἐζεκίαν κτίστην νομίσομεν ἀνθρώπων, λέγοντα, κατὰ τὴν ἱστορίαν, «ἀπὸ τοῦ νῦν παιδία ποιήσω, ἃ ἀναγγελεῖ τὴν δικαιοσύνην σου, Κύριε, τῆς σωτηρίας μου».