Πῶς γὰρ οὐκ ἂν εἴη τῶν δεόντων, ὅτι μάλιστα μηκέτι προχωρεῖν ἐς τοσοῦτον μανίας, ὡς μηδαμῇ μηδαμῶς εἶναι λέγειν τὸ διῆκον ἀπ’ αἰῶνος εἰς αἰῶνας φῶς, μηδ’ ἀπὸ τοῦ Θαβωρίου τὴν ἀρχὴν νομίζειν ἔχειν τὸ προκόσμιον ὑπάρχον φῶς, μηδὲ σωματοειδὲς καὶ ὑλικόν, πῶς γὰρ ἂν ἦν ὑπερκόσμιον καὶ τῶν ἀγγέλων φῶς, μηδὲ κτιστὸν καὶ αἰσθητόν, πῶς γὰρ ἂν εἴη τοῦ μέλλοντος αἰῶνος φῶς, ἡνίκα κατὰ τοὺς θεολόγους οὐκ ἀέρος, οὐκ αἰσθητοῦ φωτός, οὐ τόπου χρεία καὶ τῶν τοιούτων, ἀλλ’ ἀντὶ πάντων τοῖς χριστοειδέσιν ἔσται ὁ Θεός. Εἰ δὲ τοὺς ταῦτα λέγοντας ἁγίους ὁ Γρηγορᾶς νομίζων πεπλανῆσθαι, δόλῳ παρεὶς ἐκείνους, ἡμᾶς τοὺς συνᾴδοντας ἐκείνοις ἀντ’ ἐκείνων διώκει καὶ δι’ ἡμῶν ἐπ’ ἐκείνους τὰς εὐθύνας λεληθότως ἀναφέρων, ἁλωσίμους ἅπαντας ὡς οἴεται τίθεται τῇ πλάνῃ, πεπλανημένος αὐτὸς ὡς ἀληθῶς καὶ ἔστι καὶ διαμενεῖ, πάσης ἀσεβείας καὶ ἀβελτηρίας ἀνάπλεων ἔχων τὴν ψυχήν.