Γράφει γοῦν ἐνταῦθα ὁ Ἀκίνδυνος ὅτι φαμὲν ἡμεῖς «ἔστι θεότης ὑφειμένη, δῶρον οὖσα τῆς ὑπερκειμένης». Ταῦτα γοῦν τὰ ῥήματα καὶ ἡ φράσις τοῦ Βαρλαάμ ἐστι, πρώτου μὲν αὐτοῦ τοῦτο φρονήσαντος κακῶς καὶ κατὰ δυσσεβῆ διάνοιαν, εἶτα καὶ καθ’ ἡμῶν τοῦτο γράψαντος ὡς ἐκ τῶν παρ’ ἡμῶν προτεινομένων τῶν ἁγίων ῥήσεων συναγόμενον, μὴ μέντοι καθ’ ἣν ἐκεῖνος ἐπρέσβευε διάνοιαν. Ἔστιν οὖν καὶ ἡμῶν ὡς μετ’ ἐκεῖνον γραψάντων καὶ πρὸς τὴν ἐκείνου δόξαν ἀντιλεγόντων, ἀλλ’ οὐ πρὸς τὰ ῥήματα. Ἐπεὶ «μὴ ἐν ῥήμασιν ἡμῖν, φησίν, ἀλλ’ ἐν πράγμασιν ἡ εὐσέβεια», καὶ «οὐ περὶ τῶν ὀνομάτων ζυγομαχοῦντες ἀσχημονήσομεν». Ὁ δὲ Ἀκίνδυνος, ἀφεὶς τὸν Βαρλαὰμ ἵνα τοὺς ἀκούοντας ἀπατήσῃ, ὡς ἡμέτερα ταῦτα προβάλλεται, ταῦτα παραχαράξας καὶ τὰ πρὸ αὐτῶν ἀπαλείψας. Ἀλλ’ οὐ μόνος ὁ Βαρλαὰμ καὶ ἡμεῖς καὶ τὴν θεοποιὸν δωρεὰν θεότητα ὀνομάζομεν καὶ ταύτης τῆς θεότητος ὑπερκεῖσθαι λέγομεν τὸν Θεόν, ἀλλὰ καὶ ὁ μέγας Διονύσιος ἐν τῇ πρὸς Γάϊον δευτέρᾳ ἐπιστολῇ καὶ ἐν τῷ περὶ εἰρήνης κεφαλαίῳ καὶ ἐν τῷ περὶ ἡνωμένης καὶ διακεκριμένης θεολογίας καὶ ἐν τῷ περὶ τοῦ ὄντος καὶ ἀλλαχοῦ πολλαχοῦ. Καὶ ὁ ἅγιος Μάξιμος πολλαχοῦ καὶ ὁ μέγας Βασίλειος καὶ ὁ Νύσσης θεῖος Γρηγόριος, καὶ ἁπλῶς ἅπαντες οἱ ἅγιοι.