Καίτοι λόγος ἡμῖν οὐκ ἦν περὶ υἱοῦ καὶ πνεύματος, ἀλλὰ πρὸς αὐτόν τε καὶ τοὺς κατ’ αὐτὸν κτιστὴν λέγοντας τὴν κοινὴν καὶ φυσικὴν τοῦ πατρὸς καὶ τοῦ υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου πνεύματος ἐνέργειαν τοὺς ἁγίους ἀντιπροηνέγκαμεν ἡμεῖς λέγοντας τὴν πρόνοιαν κοινὴν καὶ οὐσιώδη τοῦ θεοῦ ἐνέργειαν, οὐ ταύτην δὲ μόνον, ἀλλὰ καὶ τὰς ἄλλας θείας ἐνεργείας, τὴν δύναμιν, τὴν θέλησιν καὶ τὰ τοιαῦτα· ὡς καὶ ὁ μέγας Ἀθανάσιος, «οὐ κατὰ ἄλλην καὶ ἄλλην πρόνοιαν ὁ πατὴρ καὶ ὁ υἱὸς ἐργάζεται, ἀλλὰ κατὰ μίαν καὶ τὴν αὐτὴν οὐσιώδη τῆς θεότητος ἐνέργειαν»· καὶ ὁ θεῖος Κύριλλος, «ἰσοσθενὲς τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον καὶ ὁμοούσιον τῷ θεῷ, τὸ τὴν θείαν ἐνέργειαν ἔχον ἐν ἑαυτῷ φυσικῶς»· καὶ ὁ μέγας Βασίλειος, «εἰ κατὰ τὴν οὐσίαν ἀπαραλλάκτως ὁ λόγος ἔχει τοῦ πατρός, ἀπαραλλάκτως ἕξει καὶ κατὰ τὴν δύναμιν· ὧν δὲ ἡ δύναμις ἴση, ἴση που πάντως καὶ ἡ ἐνέργεια»· καὶ ὁ Νύσσης θεῖος Γρηγόριος, «μία τις ἡ τοῦ ἀγαθοῦ θελήματος κίνησις καὶ διάδοσις, ἐκ τοῦ πατρὸς διὰ τοῦ υἱοῦ πρὸς τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον διεξαγομένη»· καὶ ὁ σοφὸς τὰ θεῖα Μάξιμος «τὰς τοῦ Χριστοῦ», φησί, «δύο φύσεις ὁμολογοῦντας, καὶ τὰ φυσικὰ τούτων ἰσάριθμα δεῖ πάντως πρεσβεύειν θελήματα καὶ τὰς οὐσιώδεις τοσαύτας ἐνεργείας ὁμολογεῖν», κἀν τῷ σεκρέτῳ περὶ τούτων διαλεγόμενος «εἰ οὐσιωδῶς πρόσεστι», φησί, «τῷ θεῷ ἡ δημιουργικὴ ἐνέργεια, τὰ δὲ οὐσιωδῶς προσόντα, καὶ ἀναφαίρετα»· καὶ πάλιν, «πάντως ἀνάγκη ἐπὶ Χριστοῦ θελήσεις λέγεσθαι καὶ ἐνεργείας· οὐδὲν γὰρ τῶν ὄντων χωρὶς ἐνεργείας φυσικῆς ὑφέστηκε».