Ὁ δὲ τασιμάνης· «Δοῦλός ἐστι», φησί, «Θεοῦ καὶ ὁ Χριστός». Ἐγὼ δὲ πρὸς αὐτὸν πάλιν· «Ἀλλὰ τοῦτο δεῖ σκοπεῖν, ὦ βέλτιστε, ὅτι κρινεῖ, καθάπερ καὶ ὑμεῖς φατε, ζῶντας καὶ νεκροὺς ἀναστάντας ἐν τῇ μελλούσῃ παρουσίᾳ αὐτοῦ. Ἀβραὰμ δέ, ὁ ὑμέτερος προπάτωρ, ὡς καὶ ὑμεῖς ἀνάγραπτον ἔχετε—τὰ γὰρ μωσαϊκὰ στέργειν ἰσχυρίζεσθε—καὶ παρ’ Ἑβραίοις ὁρᾶν ἔστι φυλαττόμενον· ὁ γοῦν Ἀβραὰμ πρὸς τὸν Θεόν φησιν· ‘ὁ κρίνων πᾶσαν τὴν γῆν, οὐ ποιήσεις κρίσιν;’. Ὥστε ὁ μέλλων κρίνειν πᾶσαν τὴν γῆν αὐτός ἐστιν ὁ Θεός, ὁ καὶ κατὰ τὸν προφήτην Δανιὴλ βασιλεὺς τοῦ παντός τε καὶ διὰ παντός».