Ἐπειδὴ γὰρ ὑπεμίμνησκε τοὺς ἑαυτοῦ μαθητάς, πυνθανόμενος «τίνα με οἱ ἄνθρωποι λέγουσιν εἶναι;» ἀποκριθέντων αὐτῶν «οἱ μὲν Ἠλίαν, οἱ δὲ Μωϋσῆν, ἄλλοι δὲ ἕνα τῶν προφητῶν», ὅτου χάριν τὴν φωτοφάνειαν αὐτὴν ἐν τῷ ὄρει παρέδειξε καὶ ἀμυδρὰν ἀκτῖνα θεότητος παραγυμνῶν αὐτοῖς ἐπιφαίνεται, ὅσην ἠδύναντο φέρειν, ἵνα καὶ τῆς μελλούσης δόξης δείξῃ τὴν λαμπρότητα καὶ τῆς ἐνανθρωπήσεως αὐτοῦ τὴν εἰλικρινῆ ὡραιότητα, ἀληθῶς ἄνθρωπος γεγονὼς ὁ Θεὸς ὑπὲρ ἄνθρωπον, καὶ ὡς μὲν Θεὸς ἀπαστράψας φωτοχυσίαις ἐμφαίνεται, ὡς δὲ ἄνθρωπος μετὰ τῶν προφητῶν διὰ σαρκὸς εἷς γνωρίζεται θεωρούμενος, καὶ ὡς οὐκ ἄνθρωπος μόνον ὁ θεάνθρωπος Λόγος ἐστίν, ἀλλὰ καὶ Θεὸς καὶ ἅνθρωπος ὁ αὐτός, φωτὶ νικῶντι τὴν αἴσθησιν τῶν ἐγκρίτων ἀκραιφνεστάτῳ καὶ ἀστραπῇ φαιδρύνων τὸν νοῦν αὐτῶν θεότητος, νεφέλῃ δὲ τοῦ Πνεύματος ἐπισκιάζων αὐτοὺς καὶ φωνῇ πατρικῇ δίκην βροντῆς βεβαιῶν αὐτοῖς διεμαρτύρατο· καὶ προφητῶν δὲ τοὺς προκρίτους καὶ μεγίστους αἴφνης παρίστησι μάρτυρας, δεικνύων καὶ ἐν τούτῳ ὅτι οὐκ ἔστιν, ἐξ ὧν αὐτοὶ ὑπελάμβανον, ἀλλ’ αὐτός ἐστι νόμου καὶ προφητῶν Θεός, δι’ ἀγαθότητα ἡμῖν ἐπιφανεὶς παραδόξως, σῶσαι βουλόμενος τὸ ἀνθρώπινον.