Τῇ πρωτοβεστιαρίᾳ καὶ τῇ ἀδελφῇ αὐτῆς παραμυθητική Σὺ μὲν ἴσως, κυρία καὶ θύγατερ ἐν Χριστῷ, οὐκ ἀπεικότως ἡμᾶς ἀφίλους ἡγήσῃ καὶ διαθέσεως τῆς κατὰ πνεῦμα ἀμνήμονας, μηδὲν παθεῖν δόξαντας, πρὸς τὴν ἐπελθοῦσαν σοι συμφοράν. Τὸ γὰρ δι’ αἰσθήσεων ὡς ἐπὶ πολὺ τοὺς ἀνθρώπους ἡμᾶς πεφυκέναι τὰς κρίσεις ποιεῖσθαι, δώσει που καὶ περὶ ἡμῶν τοιαύτην σχεῖν τὴν ὑπόληψιν, μηδὲν παρασχόντων τοῖς ἄλλοις, οἷον ἐπὶ τῷ συμβάντι πεπόνθαμεν αἰσθανθῆναι, οὐ μὴν δὲ ταῖς ἀληθείαις, ὡς ἡ ἐκτὸς ἔδειξεν αἴσθησις καὶ τὸ πρᾶγμα συμβέβηκε· πᾶν μὲν οὖν τοὐναντίον, ἐπεὶ καὶ σφόδρα ὠδυνήθην ἐν ἐμαυτῷ, καὶ πικρίας ἐπλήσθην, καὶ ὅσον οὐκ οἶδα ἐφ’ ἑτέρῳ πάθει πενθήσας, ἐπένθησα. Ταλανίζω τὸν βίον, ταλανίζω καὶ τὴν ζωὴν ἐμαυτοῦ· τὸν μέν, ὅτι ἄνθρωπον, οἷον οὐ πάνυ πολλοὺς ἐξ οὗπερ κόσμος καὶ βίος συνέστη, πεπλούτηκεν, ἀπεβάλετο· τὴν δ’ ὅτι παρακλήσεως ἐστέρηται, ἀνακωχῆς, συμβουλῆς, βοηθείας, πάντων ὁμοῦ τῶν καλλίστων, ἅ μοι περιοῦσα τῷ βίῳ παρεῖχεν ἡ ἐκδημήσασα.