Θεὸς εἷς, ὁ πρῶτος καὶ μόνος καὶ ἁπάντων ποιητὴς καὶ κύριος, σύγχρονον ἔσχεν οὐδέν· οὐ χάος ἄπειρον, οὐχ ὕδωρ ἀμέτρητον, οὐ γῆν στερράν, οὐκ ἀέρα πυκνόν, οὐ πῦρ θερμόν, οὐ πνεῦμα λεπτόν, οὐκ οὐρανοῦ μεγάλου κυανέαν ὀροφήν· ἀλλ᾽ ἦν εἷς, μόνος 〈ἐφ᾽〉 ἑαυτοῦ. ὃς θελήσας ἐποίησε τὰ ὄντα, οὐκ ὄντα πρότερον πλὴν ὅτε 〈αὐτὸς〉 ἠθέλησε ποιεῖν. ὃς ἔμπειρος ὢν τῶν ἐσομένων—πάρεστι γὰρ αὐτῷ καὶ πρόγνωσις—, διαφόρους τέ〈σσαρας〉 τοῖς ἐσομένοις ἀρχὰς πρότερον ἐδημιούργει— πῦρ καὶ πνεῦμα, ὕδωρ καὶ γῆν—, ἐξ ὧν διάφορον τὴν ἑαυτοῦ κτίσιν ἐποίει, καὶ τὰ μὲν μονοούσια, τὰ δὲ ἐκ δύο, τὰ δὲ ἐκ τριῶν, τὰ δὲ ἐκ τεσσάρων συνεδέσμει. καὶ τὰ μὲν ἐξ ἑνὸς ἀθάνατα ἦν—λύσις γὰρ 〈αὐτοῖς〉 οὐ παρακολουθεῖ· τὸ γὰρ ἓν οὐ λυθήσεται πώποτε—, τὰ δὲ ἐκ δύο ἢ τριῶν ἢ τεσσάρων λυτά. διὸ καὶ θνητὰ ὀνομάζεται· θάνατος γὰρ τοῦτο κέκληται, ἡ τῶν δεδεμένων λύσις.