Ἐάν, ὅτε προσεγγίσῃ ἡμῖν ἡ ῥάβδος τοῦ κριτοῦ, ταπεινωθῶμεν καὶ μνημονεύσωμεν τῶν ἀδικημάτων, καὶ ἐξομολόγησιν ποιησώμεθα ἐνώπιον τοῦ ἐκδικητοῦ, ἐν πειρασμοῖς μικροῖς ταχέως ῥυσθησόμεθα· ἐὰν δὲ σκληρυνθῶμεν ἐν ταῖς θλίψεσιν ἡμῶν καὶ μὴ ἐξομολογησώμεθα ὡς αἴτιοι τῶν τοιούτων ὑπάρχοντες, καὶ ἄξιοι καὶ πλείονα τούτων παθεῖν, ἀλλ’ ἐπαιτιώμεθα τοὺς ἀνθρώπους καὶ ποτὲ καὶ τοὺς δαίμονας καὶ ἐν καιρῷ τὴν δικαιοσύνην τοῦ Θεοῦ, καὶ συνιστῶμεν ἑαυτοὺς ἀθώους τῶν τοιούτων ἔργων, καὶ τοῦτο ἐννοούμεθα καὶ λέγομεν, καὶ οὐκ ἐννοῶμεν ὅτι ὁ Θεὸς ἡμᾶς ἐπὶ πλέον ἐπίσταται καὶ γινώσκει, καὶ ὅτι ἐν πάσῃ τῇ γῇ τὰ κρίματα αὐτοῦ ἐστι, καὶ ὅτι χωρὶς τῆς ἐντολῆς αὐτοῦ οὐ παιδεύεται ἄνθρωπος, διατοῦτο πάντα τὰ ἐπερχόμενα ἐφ’ ἡμᾶς λύπην ἡμῖν διηνεκῆ ἐμποιεῖ, καὶ αἱ θλίψεις ἡμῶν σφοδραὶ γίνονται, καὶ ἐξ ἄλλης εἰς ἄλλην ὡς ἐν σχοινίῳ παραδεδόμεθα, ἕως ἂν γνῶμεν ἑαυτοὺς καὶ ταπεινωθῶμεν καὶ αἰσθηθῶμεν τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν, ὅτι ἐκτὸς τοῦ αἰσθηθῆναι ἡμᾶς τούτων οὐ δυνατὸν εἰς κατόρθωσιν ἐλθεῖν· καὶ ἐσχάτως ἐν πολλαῖς θλίψεσι καταπονούμενοι, τότε ἐξομολόγησιν ἀνωφελῆ ποιοῦμεν, ὁπότε μὴ γένηται ἐξ αὐτῆς παράκλησις.