Ἀλλά, σοῦ βουληθέντος, ὅ, τι δήποτε σαλεύεται μὲ τὸ βλέμμα, διότι καὶ χοῦμά σοι προσήγαγεν, ὅταν ἐδημιούργεις τὸν ἄνθρωπον, ὅταν μὲ τὴν ἔμπνευσιν τῆς ψυχῆς τὸν πηλὸν ἔψησες. Ὁ οὐρανός, λοιπόν, ὁμοιωθήσεταί σοι; Πῶς; Καὶ ὅμως, μὲ τὸ νὰ προστάξῃς σύν, νεφέλην σοι ἐπαράστησεν εἰς τὸ ὕψος, ὡς ἄλογον ἐπάνω της βαστάζουσαν, καθώς ποτε ὁ ἀστήρ, ὁποῦ ἐδίδαξε τοὺς μάγους ἐν Βηθλεέμ, τὰ σὰ γενέθλια. Ἄγγελος γοῦν ἢ ἀρχάγγελος ὁμοιωθήσεταί σοι; Πῶς; Ἢ μὲ τίνα τρόπον; Ὅτι πνεύματα λειτουργικὰ ὑπάρχουσι καὶ ὑπηρετοῦσι μετὰ φόβου τοῖς σοῖς προστάγμασιν. Ἀλλὰ μὲ τὸ νὰ ἐνθυμηθῶ ἀγγέλους, μὲ τὸν λόγον ἀναγκάζομαι πρὸς ἐκεῖνον τὸν ἄγγελον, τὸν καθεζόμενον εἰς τὸν λίθον τοῦ ζωηφόρου μνήματος, διότι γινώσκω ὅτι δὲν θέλει ἀγανακτήσειν, λειτουργός, ἤγουν ὑπηρέτης, ὑπάρχων ἐκείνου τοῦ πείσαντος τὸν Θωμᾶν, ἵνα ψηλαφᾷ εὐσεβῶς καὶ νὰ ἐρευνᾷ ἀσφαλῶς καὶ νὰ τιμᾷ θεοπρεπῶς τὸ μέγα μυστήριον.