Ἀρρήτως, ἀρρεύστως, ἀφράστως, ἀφθάρτως «〈Υἱός μου εἶ σύ· ἐγὼ σήμερον γεγέννηκά σε〉»· πάντα τὰ τῆς φύσεως ἐπεκένωσα, ἔχων ὡς ἐμαυτὸν καὶ σὲ Υἱὸν ἐπικόλπιον· ἰσορρόπῳ γὰρ βουλήσει Βασιλέα σε ἔχρισα· «〈ἐγὼ σήμερον γεγέννηκά σε〉», ἀφιλονείκως ἐξαπλώσας τῇ θελήσει τὴν δύναμιν, βουληθεὶς Υἱὸν γεννῆσαι, Θεὸν ἐγέννησα τέλειον. «〈Ἐγὼ σήμερον γεγέννηκά σε·〉» οὐ παρῆν αἰὼν εἰς τὴν τοῦ γεννήσαντος προαίρεσιν, οὐ μεσιτεία τινὸς ἵνα φθάσῃ τὸ γέννημα, οὐκ ἐνθύμημα ἀγγέλων, τὸ νόημα βαθύτερον ὑπάρχον, οὐ χρόνος, οὐ διάστημα, οὐ βραδυτὴς σκέψεως, ἀλλ᾽ ὅλον ἑαυτὸν εἰς τὸν παῖδα μεταβαλὼν. «〈Ἐγὼ σήμερον γεγέννηκά σε〉». «〈Καὶ ἵνα τί ἐφρύαξαν ἔθνη καὶ λαοὶ ἐμελέτησαν κενά〉», Κυρίου ἐπιδημήσαντος ἀνακαινίσαι τὰ σύμπαντα ἵνα κόσμος ὁ ἄκοσμος πάλιν ἄνωθεν κοσμηθῇ; «〈Καὶ ἵνα τί ἐφρύαξαν ἔθνη〉»; Τὴν ἐκ τοῦ σώματος μορφὴν ἑκουσίως ἑλόμενος, τὸ πλανώμενον πρόβατον ζητήσας κατέσπευσεν. «〈Καὶ ἵνα τί ἐφρύαξαν ἔθνη〉», βασιλέως παρόντος τὸν ἀντάρτην χειρώσασθαι ἵνα τῆς πρώτης φθορᾶς ἐλευθερώσῃ τὸν ἄνθρωπον; «〈Καὶ ἵνα τί ἐφρύαξαν ἔθνη〉», ποιμένος ἐνδημοῦντος ἐμφράξαι φάρυγγα ἄπληστον, ἵνα μὴ πάλιν ὁ ὄφις ἀρχαίαν δάκῃ πλευράν; «〈Καὶ ἵνα τί ἐφρύαξαν ἔθνη〉»; Ἐν τῷ τῆς γαστρὸς ἱστῷ ἐξυφάνας τὸ τῆς θεότητος ἔνδυμα, ἐνέδυσεν τὸν κόσμον ἀφθαρσίας ἱμάτιον. «〈Καὶ ἵνα τί ἐφρύαξαν ἔθνη〉»;