Δεῦρο τοίνυν τῷ Θωμᾶ τὴν ἀμοιβὴν αὐτοῖς ἀποτίσωμεν, τοῖς εἰς τὸν παιδευτὴν ἐπαίνοις τοὺς μαθητευομένους τιμήσωμεν, τῆς πρὸς ἀλλήλους ἡμῖν εὐνοίας τὸν λειτουργὸν στεφανώσωμεν. Χθὲς μὲν γὰρ αὐτοὶ πρὸς αὐτὸν τοῦ δρόμου τὴν πορείαν ἐσπεύσατε καὶ πᾶσαν, ὡς πιστῶ, τῆς εὐνοίας τὴν ὀφειλὴν κατεβάλετε μίαν ὡς εὖνοι μέχρι τῶν σηκῶν τῷ πλήθει σειρὰν διατείνοντες, ἑνὶ τῷ τῆς εὐσεβείας πρὸς τάχος συνθήματι χρώμενοι τῇ φύσει, τῇ γνώμῃ τὸ λεῖπον εἰσφέροντες, ὡς ἐπὶ ζεύγους τῆς πορείας τὸ τραχὺ διϊππεύοντες, ὡς ὄχημα τὸν πόθον τοῖς ποσὶν ὑποζεύξαντες. Σήμερον δὲ αὐτὸν ἡμῖν ὁ λόγος ἐνταῦθα τὸν Θωμᾶν παρίστησιν καὶ τοῖς πιστοῖς πρὸς εὐφημίαν ὑπογράφει τὸν κήρυκα. [Ἔ]δει γὰρ οὗ πρὸς πᾶσαν γῆν ὁ φθόγγος διέδραμεν, τούτῳ τῶν λόγων πανταχῇ συναπλωθῆναι τὸν στέφανον. [Ἔ]δει τὸν τῆς ἀκριβοῦς πίστεως καθηγητὴν τῇ τῶν μαθητῶν εὐφημίᾳ στεφανοῦσθαι πρὸς εὔκλειαν. [Ἔ]δει τὸν θεὸν πρῶτον ἀνηγορευκότα τὸν Κύριον εἰς πᾶν μέρος αὐτοῦ τῆς κτίσεως ἀναρρηθῆναι τοῖς ῥήμασιν. Δεῖ τὸν τῆς ἡμετέρας ἐν τῷ πλάστῃ φύσεως τὴν ἀπαρχὴν παραστήσαντα τῆς εὐνοίας τοῦ γένους ἀντιλαβεῖν τὴν ἀπόλαυσιν. Δεῖ τὸν χειρὶ καὶ γλώττῃ τῆς οἰκονομίας τὸ μεγαλεῖον γνωρίσαντα πᾶσι τοῖς μέλεσι παρ’ ἡμῶν στεφανοῦσθαι τοῖς πράγμασιν.