Πότερον μετὰ σώματος ἢ ἐκτὸς σώματος; Μεθ’ ἧς ἀνειλήφει μορφῆς ἢ μόνην τῆς αὐτοῦ θεότητος τὴν φύσιν γνωρίζοντες; Διὰ τοῦτο τὸ παροφθὲν ἀναπληρώσω τοῖς πράγμασιν. Ἐὰν μὴ βάλω τὸν δάκτυλόν μου εἰς τὸν τύπον τῶν ἥλων καὶ βάλω τὴν χεῖρά μου εἰς τὴν πλευρὰν αὐτοῦ, οὐ μὴ πιστεύσω. Ἐὰν μὴ τὸ πλέον ἐμαυτῷ διανύσω πρὸς μέθεξιν, οὐκ ἀφίσταμαι. Ἐὰν μὴ τὸ στερρὸν ἐμαυτῷ περιποιήσω πρὸς διδασκαλίαν, οὐ παύσομαι. Ἐὰν μὴ τοῖς ἔργοις ἐμαυτὸν ἐφοδιάσω πρὸς πίστιν, οὐ στήσομαι. Δεῖ με πᾶσιν τῇ ἁφῇ βεβαιῶσαι τὸ κήρυγμα, μή μοι τῶν ἀπίστων ἀντιπνεύσωσιν φλυαρίαι, μὴ εἴπωσιν· “Οὐκ ἐγήγερται, μέχρι σχήματος ἁπλῶς ἐτύγχανεν τὸ φαινόμενον, τῷ τάφῳ τὸ σῶμα κατέλιπεν, μέχρι τοῦ σταυροῦ τῆς σαρκὸς ὁ δεσπότης ἠνέσχετο.” Διὰ τοῦτο προσκαρτερῶ, διὰ τοῦτο μέχρι θέας ἐμαυτὸν τῷ ὑπερῴῳ καταδεσμῶ· ἂν μὴ πληρώσω τὸν πόθον, οὐκ ἔξειμι.» Εἶδεν ὡς παρὼν τὸν στρατιώτην ὁ Κύριος, εἶδεν ὡς παρὼν τὸν εὐγνώμονα, εἶδεν τῆς εὐνοίας τὸ γνήσιον, εἶδεν τοῦ ζήλου τὴν πύρωσιν, πῶς ὑπὲρ πίστεως ἠγωνίζετο, πῶς ὑπὲρ τῆς ἀναστάσεως προσεμάχετο, πῶς ὑπὲρ τοῦ κηρύγματος ἔκαμνεν. Καὶ ὡς στρατηγὸς τὸν πόθον ἐπλήρωσεν· ὁπλίζων οἷς ἔπραττεν, οἷς παρεῖχεν ἀσφαλιζόμενος, δεικνὺς τὰ πρὸς νίκην τῷ σώφρονι, κατ’ ἐχθρῶν αὐτῷ περιποιῶν τὸ δικαίωμα. Μεθ’ ἡμέρας γάρ, φησίν, ὀκτὼ ἦσαν οἱ μαθηταὶ καὶ Θωμᾶς μετ’ αὐτῶν.