Τοῦ γὰρ κορυφαίου ἐν τῇ ὡραίᾳ πύλῃ σὺν τῷ Ἰωάννῃ ἀπελθόντος καὶ θεασαμένων ἄνδρα ἐν ἀπορίᾳ βημάτων αἰτοῦντα ἐλεημοσύνην καὶ δεσμοῖς κατεχόμενον ἀλύτοις, τῷ κοινῷ συμπαθήσαντες τῆς φύσεως οἱ ἄνδρες ἀνοίγουσι στόμα, ἔνθα ἀνάργυρα ἐπέκειντο φάρμακα, καὶ λόγῳ μὲν εὐθὺς τὸν ἀκίνητον προσκαλοῦσι πρὸς δρόμον· ἀντὶ δὲ ὀβολοῦ τούτῳ χαρίζονται πόδας, ἀντὶ ἐράνου ἀσκέλιστα τῷ χωλῷ κελεύουσι βαδίζειν. Τὴν εὐποιΐαν οἱ χριστολάλοι εἰς θαυματουργίαν μετέστησαν καὶ εὐθὺς μὲν τὰ νεῦρα τὴν κατὰ φύσιν ἀπελάμβανον ἐνέργειαν, ἐστερεοῦντο αἱ βάσεις καὶ τὰ σφυρὰ ἡδράζοντο, αἱμάτων ἀνεφαίνοντο κρουνοὶ οἱ παροδεύοντες τὰς φλέβας. Ἀνελάμβανεν ἡ γῆ τὸν ἴδιον πολίτην· παρὰ προσδοκίαν ὁ χωλὸς ἀπεγεύετο βημάτων. Ἀλλ’ οὐκ ἀρεσθέντες οἱ βάσκανοι ἐπὶ τούτῳ τῷ παραδόξῳ θαύματι ἀντὶ εὐχαριστίας ἔγκλημα τοῖς εὐεργέταις περιάπτουσι καὶ δὴ τοὺς θαυματουργοὺς εἱρκτῇ παραπέμψαντες, ἑσπέρας ἤδη καταλαβούσης, ἐπὶ τὴν αὔριον δῆθεν γυμνάζουσι τὸ ἔγκλημα.