Δοκῶ γάρ μοι ταύτην τὴν ἁγίων ἁγιωτέραν καὶ ἱερῶν ἱερωτέραν καὶ ὁσίων ὁσιωτέραν, τὴν γλυκεῖαν τοῦ μάννα στάμνον, πηγὴν δὲ μᾶλλον εἰπεῖν ἀληθέστερον, ἀνακεκλίσθαι ἐπί τινος σκίμποδος ἐν τῇ θείᾳ καὶ περιωνύμῳ πόλει Δαυίδ, Σιών φημι τῇ περιόπτῳ καὶ περικλεεστάτῃ, ἐν ᾗ πεπλήρωται μὲν ὁ νόμος τοῦ γράμματος, ὑπηγόρευται δὲ ὁ νόμος τοῦ πνεύματος· ἐν ᾗ τὸ πάσχα τὸ τυπικὸν ὁ νομοδότης Χριστὸς ἐκτετέλεκε καὶ πάσχα τὸ ἀληθὲς ὁ παλαιᾶς καὶ νέας διαθήκης θεὸς παραδέδωκεν· ἐν ᾗ τὸ δεῖπνον τὸ μυστικὸν τοῖς ἑαυτοῦ μαθηταῖς ὁ ἀμνὸς τοῦ θεοῦ ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου μεμυσταγώγηκε καὶ τούτοις ἑαυτὸν οἷα μόσχον σιτευτὸν τέθυκε καὶ τῆς ἀληθινῆς ἀμπέλου τὸν βότρυν ἐληνοβάτησεν· ἐν ᾗ Χριστὸς τοῖς ἀποστόλοις ὀπτάνεται ἐκ νεκρῶν ἀνιστάμενος καὶ Θωμᾶν πιστοῦται καὶ διὰ τούτου τὰ πέρατα, ὡς εἴη θεός τε καὶ κύριος δύο φύσεις φέρων ἐν ἑαυτῷ καὶ μετὰ τὴν ἐκ νεκρῶν ἀναβίωσιν, καὶ ταύταις καταλλήλους δύο τὰς ἐνεργείας αὐτεξούσιά τε θελήματα εἰς αἰῶνα τὸν ἄπειρον αἰωνίζοντα. Αὕτη τῶν ἐκκλησιῶν ἡ ἀκρόπολις, αὕτη τὸ τῶν μαθητῶν καταγώγιον· ἐν ταύτῃ τοῦ παναγίου πνεύματος ἡ πολύηχος καὶ πολύγλωσσος καὶ πυρίμορφος ἐπιφοίτησις τοῖς ἀποστόλοις ἐκκέχυται. Ἐν ταύτῃ ὁ θεολόγος τὴν θεοτόκον παρειληφὼς ἐλειτούργει τὰ δέοντα.