ΙΩΣ. Ἀλλ’ ἄτοπον λίαν τὰ παρὰ τῶν θεολόγων ἀπροσδιορίστως λεγόμενα, μετὰ προσδιορισμῶν αὐτονόμως συναναγινώσκειν ὑμᾶς, καὶ ἀδικώτατον τοῦτο, καὶ πάντῃ ἀσύνηθες· οὐδὲ γὰρ τὸ πῇ, καὶ ἁπλῶς, ταὐτὸν δύναται· οὔμενουν· εἰ δ’ οὖν, ῥᾴδιον καὶ πάντα μὲν ἀληθῆ προσδιορισμοὺς πλάττοντας νομίζειν ψευδῆ, πᾶν δὲ μεθέλκειν ψευδὲς εἰς ἀλήθειαν· καὶ τὸ κωλῦσον οὐδὲν ἔσται, τὸν οὕτω θέλοντα λέγειν, ὁ Υἱὸς ἐκ τοῦ Πατρὸς ἀχρόνως οὐ γεγέννηται, ἤτοι ὥσπερ ἐξ ἀλλήλων οἱ ἄνθρωποι· οὐδὲ τῷ Πατρί ἐστιν ὁμοούσιος, τοὐτέστιν ὡς ἄνθρωπος· οὐδὲ ἐκ τῆς Παρθένου ὁπωσοῦν ἐγεννήθη, ἤτοι κατὰ τὴν φύσιν τὴν ἄκτιστον· καὶ ἁπλῶς τοῦ τρόπου τούτου κρατοῦντος, καὶ πᾶν δόγμα, καὶ πᾶσαν Γραφὴν διαγράψομεν, τὰ αὐτὰ καὶ ὡς ἀληθῆ τιμῶντες, καὶ ὡς ψευδῆ ἀτιμάζοντες· ἀλλ’ οὐκ ἔστιν, ἕως τάξις ἐν τοῖς πράγμασιν ᾗ, καὶ ἡμεῖς ἐσμεν οὐκ ἕξω νοῦ καὶ φρενῶν.