Ἡ σὴ δὲ ἁγιότης, ἀλλ’ ἀνάσχου φιλοστόργως μοι προσιόντι σοι, τῆς ἀρχῆς ταύτης ἐπιλαβόμενος μέμνησο τίνων ἄρχεις, τίνας ἄγεις καὶ τίνι τούτων πέρι μέλλεις λόγον ὑφέξειν. Τοὺς εἰκόνι <λέγω> τετιμημένους Θεοῦ καὶ γεγενημένους αὐτοῦ καθ’ ὁμοίωσιν, καὶ Θεῷ, ᾧ πάντα εἰς κρίσιν αὐθωρὸν παραστήσεται, καὶ οὗ πρὸ προσώπου πᾶσα ἡ κτίσις φρίττει καὶ δέδοικεν, ὃς ἑκάστου τῶν βεβιωμένων λόγον ἡμᾶς ἀπαιτήσει, ὃν οὐχ ὅπως τῶν φανερῶν, ἀλλὰ καὶ τῶν ἀφανῶν οὐδὲν ἄρα λέληθε. Τούτων τοσοῦτον ὁ Θεὸς περιέχεται καὶ οὕτω στέργει τὰ κατ’ αὐτούς, ὡς μὴ μόνον κατ’ εἰκόνα καὶ καθ’ ὁμοίωσιν ἑαυτοῦ δεδημιούργηκε τούτους, ἀλλὰ καὶ παράδεισον αὐτοῖς ἐχαρίσατο, καὶ τούτου δι’ ἀπάτην ἐκπεπτωκότας νόμῳ κατησφαλίσατο, προφήταις ἐπαιδαγώγησε, δι’ ἀνδρῶν ἱερῶν τὸ συμφέρον ἐπέσκηψεν, ἀγγέλοις παρακατέθετο φύλαξι. Δι’ αὐτοὺς ἐξέτεινεν οὐρανόν, ἥπλωσεν ἀέρα, γῆν ἐτεκτήνατο, ἥλιον ἧψεν, ἐξέχεεν ὕδωρ. Τί δεῖ τὰ πολλὰ λέγειν; τῆς φύσεως αὐτοῖς ἐκοινώνησεν, ἀδελφοὺς ἑαυτοῦ καὶ κληρονόμους ἀνέδειξεν. Οὕτως ἄρα ὁ Θεὸς αὐτοὺς ὑπεραγαπᾷ, λοιπὸν κρίνων αὐτοὺς καὶ ἄγων ὡς ἀδελφοὺς Χριστοῦ καὶ υἱοὺς Θεοῦ θέσει πάντας ἡγοῦ. Οὕτω γὰρ καὶ τὸν ἀγαπῶντα αὐτοὺς πρὸς σὴν ἀγάπην ἐρεθίσεις καὶ αὐτοὺς πρὸς μίμησιν κινήσεις ψυχωφελῆ.