Ἃ δὲ ἡμῖν καὶ πρὸς παραμυθίαν ἔσται τῶν γεγονότων καὶ πρὸς τὴν ἡμῶν αὐτῶν φυλακήν, ἂν ἐθέλωμεν, ταῦτα καὶ ἀλλήλοις διαλεγώμεθα καὶ ποιῶμεν· καὶ καθάπερ οἱ ἰατροὶ τὴν τοῦ κακοῦ ῥίζαν καὶ ἀφορμὴν ἀνελόντες ἢ γεγονὸς τὸ νόσημα συνεξέκοψαν, εἰ μήπω προεφυλάξαντο, τὸν αὐτὸν δὴ τρόπον καὶ ἡμῖν ὁμόσε τῇ τῶν κακῶν ἀρχηγῷ τῇ ῥαθυμίᾳ ἰτέον καὶ διπλοῖς οὖσι διπλῆν τὴν θεραπείαν ἐπιδεικτέον, τὰ μὲν τῆς ψυχῆς ἐπιμελομένοις ὅπως ὡς μάλιστα τὸν ἀνθρώπῳ πρέποντα καὶ Θεῷ φίλον βιῴη βίον ἀπορριψαμένη τὰς ἀρχαίας κηλῖδας, τὰ δὲ τῶν πολιτικῶν πραγμάτων ὅπως ἀκινδυνώτατά τε καὶ ἀσφαλέστατα ἔχοιεν. Ἔστι δὲ τούτων τὸ πλεῖστον μέρος, ὡς ἔγωγε οἶμαι, μᾶλλον δὲ καὶ τὸ πᾶν, ἐν τοῖς τῆς πόλεως τείχεσι· πρὸς γὰρ τὴν τῶν ἐχθρῶν δύναμιν οὕτως ἀνυπόστατον γενομένην, οὐδενὶ τῶν ἁπάντων ἡμῶν ὑπάρξει διαγωνίσασθαι τοῦ καιροῦ καλοῦντος, ὅτι μὴ τῇ τούτων ὀχυρότητι σὺν Θεῷ πιστεύοντας.