Ὡς μὲν θεὸς, τῆς ἰδίας ἦν κινητικὸς ἀνθρωπότητος, ὡς ἄνθρωπος δὲ, τῆς οἰκείας ἐκφαντικὸς ὑπῆρχε θεότητος, θεϊκῶς μὲν ἵν’ οὕτως εἴπω τὸ πάσχειν ἔχων (ἑκούσιον γάρ), ἐπεὶ μὴ ψιλὸς ἄνθρωπος ἦν, ἀνθρωπικῶς δὲ τὸ θαυματουργεῖν (διὰ σαρκὸς γάρ), ἐπεὶ μὴ γυμνὸς ὑπῆρχε θεὸς, ὡς εἶναι τὰ μὲν πάθη θαυμαστὰ, τῇ κατὰ φύσιν θεϊκῇ δυνάμει τοῦ πάσχοντος καινιζόμενα, τὰ δὲ θαύματα παθητὰ, τῇ κατὰ φύσιν τοῦ αὐτοῦ θαυματουργοῦντος παθητικῇ δυνάμει συμπληρούμενα τῆς σαρκὸς, ὅπερ εἰδὼς ὁ διδάσκαλος φησίν· Καὶ τὸ λοιπὸν οὐ κατὰ θεὸν τὰ θεῖα δράσας, ὅτι μὴ μόνον θεϊκῶς κεχωρισμένα σαρκός (οὐ γὰρ ὑπερούσιος μόνον), οὔτε τὰ ἀνθρώπινα κατὰ ἄνθρωπον, ὅτι μὴ μόνον σαρκικῶς κεχωρισμένα θεότητος (οὐ γὰρ ἄνθρωπος μόνον), ἀλλ’ ἀνδρωθέντος θεοῦ, καινήν τινα τὴν θεανδρικὴν ἐνέργειαν ἡμῖν πεπολιτευμένος.