Μέσην γὰρ τινὰ τούτων φύσιν, θεοῦ δηλαδὴ καὶ ποιήματος, ἤτοι μηδετέρου μετέχουσαν, ἢ ἐξ ἀμφοῖν σύνθετον, οὐ δ’ ἂν οἱ τοὺς τραγελάφους πλάττοντες ἐννοήσαιεν. Διατοῦτο μήτε τὴν ἕνωσιν ἀγνοήσωμεν, ἵνα μὴ λάβῃ χώραν ἡ Νεστορίου διαίρεσις, ξένης εἰδωλολατρείας ἡμῖν γινομένη δημιουργὸς, μήτε τὴν διαφορὰν ἀθετήσωμεν, ἵνα μὴ σχοίη παρείσδυσιν ἡ προπετὴς Ἀπολιναρίου συναίρεσις, προσφάτου φύσεως ἡμῖν ἐπεισάγουσα γένεσιν, ἀλλὰ τὴν μὲν, εὐσεβῶς ἐν τῇ ταυτότητι τῆς τῶν οὐσιωδῶς διαφερόντων γνωρίσωμεν μιᾶς ὑποστάσεως, τὴν δὲ, ἐν τῇ ἑτερότητι τῆς τῶν καθ’ ὑπόστασιν ἡνωμένων ὁμολογήσωμεν φυσικῆς ἰδιότητος, μηδὲν θατέρου φυσικὸν ὑποτέμνοντες ἢ παρακλέπτοντες ἢ παραφθείροντες, ἵνα μὴ τὸν τοῦ εἶναι τὲ καὶ πεφυκέναι λόγον κατά τι λωβώσαντες, τὸ πᾶν ἐλλείψωμεν (ἀτελοῦς γὰρ φύσεως λόγος οὐδείς), καὶ κατακριθῶμεν ἀτελοῦς σωτηρίας μοῖραν λαχεῖν, ἢ τῆς ὅλης τελείως ἐκπεσεῖν, δι’ ὑποστολὴν ἢ ἄγνοιαν παθόντες ἢ δράσαντες καθ’ ἑαυτῶν ταύτης τὴν ἀλλοτρίωσιν.