Οἱ ὀρθῶς μετ’ εὐσεβείας τοῖς οὖσι προσβάλλοντες καὶ μηδένα φιλενδειξίας τρόπον ἐπινοοῦντες εὑρήσουσι προϋπαντώσας αὐτοῖς τὰς τῶν ὄντων παμφαεῖς θεωρίας ἀκριβεστάτην αὐτοῖς ἐμποιούσας ἑαυτῶν τὴν κατάληψιν· πρὸς οὓς ὁ νόμος φησίν· εἰσελθόντες κληρονομήσατε πόλεις μεγάλας καὶ καλὰς καὶ οἰκίας πλήρεις πάντων ἀγαθῶν, ἃς οὐκ ᾠκοδομήσατε, καὶ λάκκους λελατομημένους, οὓς οὐκ ἐλατομήσατε, καὶ ἀμπελῶνας καὶ ἐλαιῶνας, οὓς οὐκ ἐφυτεύσατε. ὁ γὰρ μὴ ἑαυτῷ ζῶν, ἀλλὰ τῷ Θεῷ, πάντων γίνεται πλήρης τῶν θείων χαρισμάτων τῶν τέως διὰ τὴν ἐπικειμένην τῶν παθῶν ὄχλησιν μὴ φαινομένων. κβ. Ὥσπερ διχῶς ἡ αἴσθησις λέγεται, ἡ μὲν καθ’ ἕξιν, ἥτις καὶ κοιμωμένων ἡμῶν ἐστι μηδενὸς ἀντιλαμβανομένη τῶν ὑποκειμένων, ἧς οὐδὲν ὄφελος μὴ πρὸς ἐνέργειαν τεινομένης, ἡ δὲ κατ’ ἐνέργειαν, δι’ ἧς ἀντιλαμβανόμεθα τῶν αἰσθητῶν, οὕτω καὶ ἡ γνῶσις διττή, ἡ μὲν ἐπιστημονικὴ καθ’ ἕξιν μόνους τοὺς λόγους ἀναλεγομένη τῶν ὄντων, ἧς οὐδὲν ὄφελος μὴ πρὸς τὴν τῶν ἐντολῶν ἐνέργειαν ἐκτεινομένης, ἡ δὲ κατ’ ἐνέργειαν πρακτικὴν αὐτὴν ἀληθῆ διὰ τῆς πείρας τῶν ὄντων κομίζουσα τὴν κατάληψιν. κγ.