Εἴτουν, διεξελήλυθα σύμπαντα ὅσα ἀξιάγαστα νομίζεται, οἴκων τε ὑπερυψήλων ἀνορθώσεις καὶ φυτείας ἀμπέλων, ἔτι δὲ παραδείσων κατασκευὰς καὶ παντοίων δένδρων καρποφόρων κτήσεις καὶ ἐπιμελείας, ὅπου δὲ καὶ δεξαμεναὶ μεγάλαι πρὸς ὑποδοχὰς ὑδάτων κατεσκευάσθησαν, εἰς δαψιλῆ ἀρδείαν τῶν φυτῶν ἀπονενεμημέναι. Περιεβαλόμην δὲ καὶ οἰκετῶν πλῆθος, θεράποντας καὶ θεραπαίνας, ἄλλους μὲν ἔξωθεν κτησάμενος, ἄλλους δὲ καὶ παρ᾽ ἐμαυτῷ γενομένους καρπωσάμενος. Ζῴων δὲ τετραπόδων ἀγέλαι, πολλαὶ μὲν βουκολίων, πολλαὶ δὲ ποιμνίων ὑπὸ τὴν ἐμὴν ἦλθον ἐξουσίαν παρ᾽ ὁντινοῦν τῶν πάλαι. Θησαυροὶ δὲ χρυσοῦ τε καὶ ἀργύρου προσέρρεον, περιουσίαι διαφόρων βασιλέων καὶ χωρῶν, χοροί τε συνεκροτοῦντο παμπληθεῖς, ἀρρένων τε ὁμοῦ καὶ θηλειῶν εἰς τὴν ἐμὴν τέρψιν παναρμόνιον ἐκφωνούντων ᾠδήν· συμπόσιά γε μὴν καὶ οἰνοχόους —εἰς τοῦτο ἀπέταξα τῆς τρυφῆς μέρος—ἐξ ἑκατέρου γένους ἀνθρώπων ἐξειλεγμένους οὐδ᾽ ἂν καταλέγειν ἔχοιμι ὅσον ὑπερέβαλον τούτοις τοὺς πρὸ ἐμοῦ βασιλεύσαντας Ἱερουσαλήμ. Τί δ᾽ ἑξῆς μοι συνέβαινε; 94-10. Καί γε σοφία μου ἐστάθη μοι. Καὶ πᾶν ὃ ᾔτησαν οἱ ὀφθαλμοί μου, οὐκ ἀφεῖλον ἀπ᾽ αὐτῶν, οὐκ ἀπεκώλυσα τὴν καρδίαν μου ἀπὸ πάσης εὐφροσύνης μου, ὅτι καρδία μου εὐφράνθη ἐν παντὶ μόχθῳ μου, καὶ τοῦτο ἐγένετο μερίς μου ἀπὸ παντὸς μόχθου μου.