Δηλονότι, κρείττονές εἰσιν οἱ δύο, οἷς ὑπάρχει παρὰ θεοῦ ἀμοιβὴ ἐν τῇ περὶ τὸ καλὸν σπουδῇ αὐτῶν, ὑπὲρ τὸν σπουδάζοντα ἕνα, κἂν καὶ οὗτος περὶ αὐτὸ σπουδάζῃ τὸ ἀγαθόν, εἴτ᾽ ἀνθρώπους λάβοι τις ἕνα καὶ δύο, εἴθ᾽ ἕνα εἴποι τὸν θεωροῦντα μὲν νοῦν τὸ ἀληθῶς ἀγαθόν, τούτου δὲ πράκτορα τὸν λόγον μὴ κεκτημένον, ὡς τῇ ῥᾳστώνῃ τῆς σαρκὸς ἐνδιδόντα. Διότι εἰ ἀκούσιόν τι θατέρῳ προσπέσῃ, οὐ μικρὰν ἐπικουρίαν ἔχει τὸν αὐτῷ συνόντα ἐπὶ τοῖς ἀβουλήτοις παραμυθούμενον θάτερος· ἀλλὰ καὶ ἐάν τις τῶν δύο, εἴτ᾽ ἐν τῷ κατὰ θεωρίαν δρόμῳ προσκόψῃ μέγα τι οἰηθεὶς περὶ ἑαυτοῦ, εἴτ᾽ ἐν τῷ κατὰ πρᾶξιν παρὰ τὸ δέον τι ἐργασάμενος, ὁ ἕτερος πάλιν βοηθῶν τῷ ἑτέρῳ, ἀναστήσει τοῦτον πρὸς τὸ καλόν, ὁ μὲν θεωρητικὸς τὸν πρακτικόν, ἀπαγγέλλων αὐτῷ τὸ δυνατὸν τοῦ θεοῦ καὶ λόγοις συνετίζων αὐτόν, ἵνα μὴ ἀπογνῷ ἐν τοῖς πτώμασιν, ὁ δὲ πρακτικὸς πάλιν τὸν θεωρητικόν, ἔργοις ἐλέγχων τὸ ἀσθενὲς αὐτοῦ καὶ πείθων μετριοφρονεῖν καὶ μὴ ἐπὶ ψιλῇ γνώσει ἐπαίρεσθαι. Καὶ λοιπόν, φεῦ τῷ ἑνὶ μὴ κεκτημένῳ ἕτερον, ὥστ᾽ ἀβουλήτοις μὲν αὐτὸν περιπίπτοντα παραμυθεῖσθαι, περὶ δὲ τὸν κατὰ θεὸν δρόμον ἑκουσίως ὀλισθαίνοντα ἀνιστᾶν.