Ἐὰν δάκῃ ὄφις ἐν οὐ ψιθυρισμῷ, καὶ οὐκ ἔστι περισσεία τῷ ἐπᾴδοντι. Τουτέστιν, ὁ τῶν ὁμοφυῶν τὴν βλάβην ἐπιτεχνώμενος ἑαυτὸν πρῶτον βλάψει, εἰς τὸν τῆς κακίας ἐμπεσὼν βόθρον· καὶ τὸν τὰς τούτου ἐπιβουλὰς μὴ φέροντα, ἀλλὰ τὸν φυλακτικὸν τῆς ψυχῆς θεῖον νόμον τῆς ἀγάπης καταλύοντα, ὁ τῶν ψυχῶν ἐπίβουλος νοητὸς ὄφις ἐνδακών, ἐναφήσει αὐτῷ τὸν ἰὸν τοῦ εἰς τὸν ἐπιβουλεύοντα μίσους· καὶ ὁ ἐκσπῶν τῆς ἑαυτοῦ ψυχῆς τὰς κατὰ τῆς τοῦ δράκοντος κεφαλῆς βαλλομένας θείας ἐντολὰς καὶ συνιστώσας τὸν φραγμὸν τῆς ἀγάπης, ἐλεγχόμενος κατὰ τὸ συνειδὸς ὑπ᾽ αὐτῶν, ὀδυνηθήσεται τὴν ψυχήν· καὶ ὁ τοὺς ἀναφυομένους ἐν τῇ ἑαυτοῦ ψυχῇ λογισμοὺς ἀγαθούς τε καὶ πονηροὺς διακρίνων, κινδυνεύσει τὸ χεῖρον τοῦ κρείττονος ἐκλεξάμενος, εἰ μὴ τὴν διαιροῦσαν τὸ χεῖρον ἀπὸ τοῦ κρείττονος μάχαιραν τοῦ πνεύματος, ὅ ἐστι ῥῆμα θεοῦ, ἀσφαλῶς παρ᾽ ἑαυτῷ κατέχει. Τὴν γὰρ θείαν ἐντολὴν τῆς ἑαυτοῦ ψυχῆς ἀποβαλών, τὴν διάθεσιν ταύτης ἀπὸ τοῦ ἀγαθοῦ πρὸς τὸ ἐναντίον μετέστρεψεν, ἀποβαλούσης τὴν εἰκόνα τοῦ ἐπουρανίου καὶ περιβαλομένης τοῦ χοϊκοῦ. Καὶ γὰρ τοῦ θείου ῥήματος ἡ δύναμις ἐνισχύσει τὴν ψυχὴν κατὰ τῶν παθῶν, καὶ τοῦ ἐντεῦθεν ἰσχυροῦ καὶ πρὸς τὸ κακὸν ἀνενδότου πολλὴ ἔσται ἡ διακρίνουσα τὸ ἐναντίον ἀπὸ τοῦ ἀγαθοῦ σοφία, ὡς καὶ ἑτέρους ὠφελεῖν δύνασθαι.