Οἱ δὲ νεκροί», οἱ τῇ ἀσεβείᾳ συντεθνηκότες, φησί, «ζωήν» τὴν αἰώνιον «οὐ μὴ ἴδωσιν, οὐδὲ ἰατροί», ἤγουν οἱ δοκοῦντες αὐτῶν εἶναι ἰατροὶ καὶ διδάσκαλοι, οὐ δυνήσονται αὐτοὺς «ἀναστῆσαι» ἐκ τοῦ λάκκου τῆς ἀπωλείας πρὸς τὴν αἰώνιον ζωήν. «Διὰ τοῦτο», ἤτοι, διὰ τὴν αἴτησιν ταύτην τῆς ἀμετατρέπτου ἀσεβείας αὐτῶν, «ἀπήγαγες καὶ ἀπώλεσας καὶ ἦρας πᾶν ἄρσεν», ἤτοι, πᾶν ἰσχυρὸν «αὐτῶν. Πρόσθες αὐτοῖς κακά, Κύριε, πρόσθες αὐτοῖς κακὰ τοῖς ἐνδόξοις τῆς γῆς», βασιλεῖς καὶ τυράννους, ἵνα μετριάζωσι. «Κύριε, ἐν θλίψει μικρᾷ» τε καὶ μεγάλῃ «ἐμνήσθημέν σου», ὅτι δι’ αὐτῆς παιδεύεις ἡμᾶς καταφεύγειν πρός σε. «Καὶ ὡς ἡ ὠδίνουσα ἐλθοῦσα εἰς τὸ τεκεῖν» κράζει, «οὕτως ἐγενήθημεν τῷ ἀγαπητῷ σου» Υἱῷ.