Ἀλλ’ ἐπειδὴ τὰς τότε συνθήκας ἡμῶν διά τινων ἀναδόχων διὰ τὸ νηπιῶδες πεποιήκαμεν καὶ αὐξηθέντες ἡμάρτομεν, ἀντ’ ἐκείνων τῶν ἐπὶ τῇ ἁγίᾳ κολυμβήθρᾳ ἐρωτήσεων ἐρωτώμεθα ταύτας ἐπὶ τοῦ ἁγίου θυσιαστηρίου, δι’ ὧν καὶ ἀποτασσόμεθα κόσμῳ, γονεῦσιν, ἀδελφοῖς, γυναιξί, τέκνοις, συγγενείαις, ἑταιρείαις, φίλοις καὶ ὅσα ἁπλῶς τῷ κόσμῳ παρέπεται, καὶ συντασσόμεθα τῇ ἐν Χριστῷ μοναξίᾳ καὶ τῇ ἐναρέτῳ ζωῇ καὶ συντασσόμεθα παραμένειν τῷ μοναστηρίῳ καὶ τῇ ἀσκήσει ἕως ἐσχάτης ἀναπνοῆς ἡμῶν καὶ συντασσόμεθα φυλάσσειν ἑαυτοὺς ἐν παρθενίᾳ καὶ σωφροσύνῃ καὶ ἁγιασμῷ καὶ συντασσόμεθα ὑπακοὴν τῷ προεστῶτι καὶ πάσῃ τῇ ἐν Χριστῷ ἀδελφότητι καὶ συντασσόμεθα ὑπομένειν πᾶσαν «θλῖψιν καὶ στενοχωρίαν» διὰ τὴν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν αἰώνιον ζωήν. Ταύτας γοῦν τὰς συνθήκας καὶ ἄλλας τινὰς συνταττομένου τοῦ ἀποκειρομένου, προσφωνεῖ ὁ καθηγητής· «Βλέπε», φησίν, «ἀδελφέ, τίνι συντάσσῃ καὶ τίνι ἀποτάσσῃ· βλέπε οἵας συνθήκας δίδως τῷ Δεσπότῃ Χριστῷ· ἄγγελοι γὰρ πάρεισιν ἀοράτως ἀπογραφόμενοι τὴν ὁμολογίαν σου ταύτην, ἣν καὶ μέλλεις ἀπαιτεῖσθαι ἐν τῇ δευτέρᾳ παρουσίᾳ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ». Φοβερὰ ἡ ἀπειλή, ἀδελφοί, μέγας ὁ κίνδυνος τοῖς μὴ προσέχουσι, χαλεπὸς ὁ ἐτασμὸς καὶ δεινὸς τοῖς καμπύλως βιοτεύουσι, πολὺς τῆς συνταγῆς ὁ ἀσφαλισμός, διότι καὶ πολὺς τῆς παραβάσεως ὁ κρημνός. «