Τοῦτο δὲ ὡς τῆς φύσεως ξένον ἡγούμενοι καὶ ἀπιστοῦντες μεταστέλλονται μαίας πιστὰς καὶ εὐλαβεῖς καὶ ἐπιτρέπουσι πολυπραγμονῆσαι περὶ τοῦ πράγματος· ὃ καὶ δράσασαι ἀκριβῶς καὶ ὡς «γυναῖκες ἀπὸ θέας εὐαγγελίστριαι» ὑποστρέψασαι βεβαιοῦσιν τοῖς ἀρχιερεῖς εἶναι τὴν Μαρίαν παρθένον ἐν ἀληθείᾳ. Οἱ δέ, ἔκθαμβοι γεγονότες, μετ’ αἰδοῦς λοιπὸν καὶ εὐλαβείας αὐτὴν ἐπηρώτων λέγοντες· Ἐπεὶ εὐδοκίᾳ Θεοῦ ὁ υἱός σου Ἰησοῦς τοῖς ἱερεῦσιν συναριθμεῖται ψήφῳ καὶ κρίσει πάντων ἡμῶν, σὺ δὲ ὑπάρχεις παρθένος, εἰπὲ ἡμῖν, τίνα κατὰ τὸ σύνηθες ἐν τῷ κώδικι πατέρα αὐτοῦ γράψομεν καὶ σὲ τὴν αὐτοῦ μητέρα, ὅπως μεθ’ ἡμῶν ἱερατεύειν ἐν τῷ ναῷ τοῦ Θεοῦ, ὡς ἕτερον σοφώτατον γεννήσασα Σολομῶντα. Ἡ δὲ ἀποκριθεῖσα εἶπεν αὐτοῖς· Οὔτε ἐγὼ ἄνδρα {οὐ} γινώσκω, οὔτε αὐτὸς ἐπὶ τῆς γῆς πατέρα ἔχει, τοῦτο δέ μοι τότε ἐξεῖπεν ὁ ἄγγελος, ὅτι· Τὸ ἐκ σοῦ γεννηθὲν «ἅγιον κληθήσεται, υἱὸς Θεοῦ». Ὑμεῖς δὲ γράψετε καθὼς βούλεσθε καὶ καθὼς εὐδοκεῖ ὁ Θεός.