Πρῶτον μὲν οὖν, εἴ γε συνεπτυγμένος ὄρος τοὔνομα, τοῦτ’ εὔλογον ἀναπτύξαι κἀντεῦθεν δῆλον θέσθαι, τί βασιλεύς. ἔστι τοίνυν βασιλεὺς βάσις λαοῦ· τὸ γὰρ ἀσινὲς οὐ κατ’ ἄνθρωπον, πρὸς τῷ δεῖσθαι προσθήκης τε καὶ τροπῆς· ἡ δέ γε βάσις στερροτάτη πέφυκεν εἶναι τῶν ἐπ’ αὐτῇ, μὴ κατειρωνευμένην μηδ’ ἀντιπεφρασμένην τὴν κλῆσιν φέρουσα. πῶς οὖν τις ἐπιθυμίαις ἐκτόποις ἢ θυμοῖς ἀλόγοις περικλονούμενος, βάσις ἂν εἴη λαοῦ; μενοῦνγε, τάραχος, περιτροπή· κἀπειδὴ καὶ σκοπός, ὑπόδειγμα πονηρόν, τοῦ ἄρχεσθαι λαχόντος πρὸς τὴν ἐξομοίωσιν ἐπισπεύδοντος. χρὴ λοιπὸν τὸν βασιλέα προβασιλεύειν τῶν ἐν αὐτῷ καὶ οὕτω δὴ τῶν περὶ αὐτόν τε καὶ τῶν ἐκτός. τὸν δέ γε μιᾶς οἰκίας οὐκ ἰσχύσαντα, τῆς ἔνδον, κατακρατεῖν, πολλοῦ ἂν δέοι πολλῶν ἀναγορεύεσθαι πόλεων ἀψευδῶς αὐτοκράτορα. τὸ μὲν οὖν ἀνδραποδῶδες καὶ λίχνον περὶ τὰς αἰσχίστας τῶν ἡδονῶν, ὅσης ὑπεροψίας ἄξιον, ὅσων ἀποτροπιασμῶν πρὸς τοσαύτης δεσποτείας, πρὸς τηλικαύτης τιμῆς; τίς γὰρ οὐκ ἂν ἐγκαλύψαιτο καὶ μόνον διανοησάμενος βασιλικῆς σεμνότητος καὶ θειότητος ὄλισθον εἰς αἰσχρότητα; τοῦτον δὴ πασχόντων οἳ πρὸς τῆς Κίρκης ἠλόγωνται, τὸ πάθος τὸ ἀτιμότατον, οἳ κάπροι καὶ κύνες ἐξ ἀνθρώπων γεγένηνται, τὸ μὲν ὡς τῷ βορβόρῳ τῆς ἡδυπαθείας ἐγκαλινδούμενοι, τὸ δ’ ὡς λυσσῶντες τῷ ἔρωτι.