ὁ δὲ λόγος ἐπικοσμείτω τὸν βασιλικὸν ἀνδριάντα πρὸς τὴν τοῦ παραδείγματος ἐπικόσμησιν· ἀριπρεπέστατος δὲ κόσμος, ἀλήθεια· ταύτην περιβεβλημένος ὁ ὑψηλότατος, ἐπεὶ φῶς, πᾶσιν ἐπιφανὴς καὶ περίβλεπτος, πάντας γὰρ ἐπιστρέφει πρὸς ἑαυτόν. εἴ γε μὴν τὸν τοῦ ψεύδους ὑποδύοιτο σκότον, ἔχοι ἂν πῶς τὸ περίοπτον; εἰ μὴ καθότι ζοφόεις ὑπέρκειται τοῖς ἑτέρων αὐγασμοῖς παραθεωρούμενος, ὥσπερ καὶ μέλαν νέφος, ἑτερογενοῦς τινος φαύσεως προσκεχυμένης τῷ περιέχοντι. τοιγαροῦν ἐπισειέσθω τῷ ψεύδει Τενέδιος πέλεκυς, ἵν’ ἐκδειμαινόμενον ὑποστέλλοιτο, τὴν ἀναίρεσιν ὑφορώμενον, ἢ μακρὰ γραμμὴ καὶ μέλαινα ψῆφος κληρούσθων, ἢ μὴν ἐκφοίτησις ἐς Κυνόσαργες, οἷον δὲ πεπαρρησιάσθω τὸ ἀψευδές. ἤτω δὲ περισπούδαστον καὶ τὸ θᾶττον ἀνύτειν τὰ ἐπηγγελμένα τοῦ ἐπαγγέλλεσθαι. τὸ μὲν γὰρ μέλλον ἐπὶ βραχύ, τὸ περιεσκεμμένον δηλοῖ, καθὼς αὖ ἐπὶ μήκιστον, Πυρρωνείου μόριον ἐποχῆς· εἰ δ’, ἅ τις ὑπέστη, μὴ παραχρῆμα περαίνοιτο, πῶς οὐκ ἂν ὑπεμφήνειε τὸ τῆς γνώμης τῆς μετὰ τὴν κρίσιν ἀμφιρρεπές; εἰ δὲ καὶ διαπίπτοιεν εἰς τέλος, ὄντως αὐτὸ τὸ τοῦ λογισμοῦ βάθρον ὑποσεσάθρωται. τοῦτο δὲ τοῦ προκεκριμένου πάντων, ὅσον ἀνάξιον· ᾧ μηδὲν κατ’ ἀνάγκην, τὸν παλινάγρετα λέγειν· ᾧ πολὺ τὸ κράτος, τὸν ἀνεμώλια βάζειν. πόθεν δὲ τῷ ὑπερέχοντι τὸ ἀξιόπιστον; ἢ πόθεν τὸ τῶν λόγων ἀσφαλὲς ἐκπαιδευθείη τὸ ὑποβεβηκός;