σὺ Χριστοῦ φίλος, ἡμεῖς δοῦλοι Χριστοῦ· πολὺ τὸ μέσον, καὶ δικαίως κατὰ πάντα ὑπερτερεῖς. ὁ σὸς φίλος Χριστὸς ὁ πρᾷος, ὁ ἥμερος, ὁ ἀλεξίκακος, ὁ φοβερὸς τοῖς ἀγρίοις καὶ θηριώδεσι δαίμοσι· καὶ σὺ ὁ φίλος αὐτοῦ, ὁ γλυκὺς καὶ ἐράσμιος δύνασαι τὸν τύραννον φυγαδεῦσαι μόνῳ προστάγματι, ἐκ τούτου γὰρ εἰς ἡμᾶς ἡ κατάψυξις, τοῦ τοῖς καλοῖς ἀδιαλείπτως ἐπιβασκαίνοντος. ἄλλοι τὴν ἀγάπην ψυχραίνουσιν οὐκ ἐκ προαιρέσεως ὑπεραπολογήσομαι τούτων, ἀλλ’ ὅτι φυσικαῖς ὁρμαῖς ἀκαθέκτοις ἐχρήσαντο, μὴ παιδαγωγήσαντες ταύτας, μὴ τὸ τῶν σκιρτημάτων βίαιον καρτερήσαντες, μὴ κοπιάσαντες, μὴ μοχθήσαντες· μόχθων γὰρ καὶ κόπων κατορθοῦται πᾶν ἀγαθόν. ἀλλ’ ἡμεῖς σωματικὴν νοσοῦμεν κατάψυξιν, εἰς δὲ τὴν ἀγάπην τῷ πνεύματι ζέομεν καὶ σπεύδομεν φυλάσσειν αὐτὴν οἵαν ὁ τῆς ἀγάπης νομοθέτης ἡμῖν παραδέδωκεν. εἰ τοίνυν σωματικῶς οὐκ ἐνεδημήσαμεν διὰ τὸ πάθος, ἀλλὰ πνευματικῶς ἐνδημοῦμεν διὰ παντὸς εὐχόμενοι πρὸς τὸν Κύριον πλέον τῆς σωματικῆς παρουσίας ἡμῖν κατορθῶσαι τὴν θείαν ῥοπήν, καὶ ἀσυγκρίτως πλέον, ἐν οἷς χρῄζεις ἡμῶν, βασιλεύτατε. {