Ἡδονῇ τοίνυν συνέζευκται, καθάπερ διασεσάφηται, τὸ κατ’ ὀρθὸν λόγον ἐνεργεῖν προαιρέσει τὸ ἀγαθόν, δι’ αὐτὸ δῆτα τὸ ἀγαθόν, μὴ πλημμελῶς, μὴ κατ’ ἀνάγκην, μὴ διὰ τιμήν, μὴ δι’ ἔπαινον. Ὅθεν οἱ τῆς εὐσεβείας ἀγωνισταὶ πολυτρόποις ἰδέαις ὕβρεων κυκλούμενοι καὶ κολάσεων, ταῖς ἀτιμίαις ἐστέφοντο, ταῖς βασάνοις ἐνετρύφων, καὶ ὡς κακοῦργοι πικρῶς ἀναιρούμενοι σὺν ἀνεκλαλήτῳ χαρᾷ τῆς παρούσης ζωῆς μεθίσταντο. Πρὸς τοῦτο δὴ τὸ κατ’ ἀρετὴν ἡδύ τε καὶ χαρίεν, καὶ τὸ πάντοτε χαίρειν ἐν Κυρίῳ τείνει· καὶ οὕτω δυνατὸν ἐκπληροῦσθαι τὸ τοιοῦτον παράγγελμα.