Ἐντεῦθεν οὖν κατὰ τῶν πικρῶν τούτων τῆς Θεότητος λογιστῶν, ὁ ἐν θεολογίᾳ μέγας Γρηγόριος εἰς τὸ Χριστὸς γεννᾶται οὑτωσὶ διεξιὼν λέγει· Οἷα πάσχει καὶ νῦν ὁ Λόγος. Ὑπὸ μὲν τῶν ὡς Θεὸς τιμᾶται καὶ συναλείφεται· ὑπὸ δὲ τῶν ὡς σὰρξ ἀτιμάζεται καὶ χωρίζεται. Τίσιν ὀργισθῇ πλέον; Μᾶλλον δὲ τίσιν ἀφῇ; Τοῖς συναιροῦσι κακῶς ἢ τοῖς τέμνουσι; Καὶ γὰρ κἀκείνους διαιρεῖν ἔδει καὶ τούτους συνάπτειν, τοὺς μὲν τῷ ἀριθμῷ, τοὺς δὲ τῇ θεότητι. Καὶ πάλιν ὁ αὐτὸς ἐν τῷ αὐτῷ λόγῳ κατὰ τῶν τολμησάντων ἢ καὶ τολμᾶν μελλόντων προσθήκην ἢ ὕφεσιν ἤγουν ὑπερβολὴν καὶ ἔλλειψιν εἰς Θεὸν ὅλως συνάπτειν, ἐπεὶ ἐναντιότης οὐκ ἔστιν ἐν αὐτῷ ἀλλ’ οὐδὲ τὸ μᾶλλον καὶ τὸ ἧττον εὑρίσκεται, τοιαῦτα φιλοσοφῶν λέγει· Ταῦτά μοι περὶ Θεοῦ πεφιλοσοφείσθω τὰ νῦν. Οὐδὲ γὰρ ὑπὲρ ταῦτα καιρός, ὅτι μὴ θεολογία τὸ προκείμενον ἡμῖν, ἀλλ’ οἰκονομία. Θεοῦ δὲ ὅταν εἴπω, λέγω Πατρὸς καὶ Υἱοῦ καὶ ἁγίου Πνεύματος, οὔτε ὑπὲρ ταῦτα τῆς θεότητος δεχομένης, ἵνα μὴ δῆμον θεῶν εἰσαγάγωμεν, οὔτε ἐντὸς τούτων ὁριζομένης, ἵνα μὴ πενίαν θεότητος κατακριθῶμεν, ἢ διὰ τὴν μοναρχίαν ἰουδαΐζοντες ἢ διὰ τὴν ἀφθονίαν ἑλληνίζοντες. Τὸ γὰρ κακὸν ἐν ἀμφοτέροις ὅμοιον, κἂν ἐν τοῖς ἐναντίοις εὑρίσκεται. Ἐναντίον γάρ ἐστι, φησί, τὸ ἓν πρὸς τὸ πλῆθος, καὶ ἔμπαλιν τὸ πλῆθος πρὸς τὸ ἕν.