Τὸ δὲ Χριστὸς ὑπόστασιν δηλοῖ σύνθετον ἐκ Θεότητός τε καὶ ἀνθρωπότητος· καὶ τὸ χρίσμα μὲν ἡ Θεότης, ἡ ἀνθρωπότης δὲ τὸ χρισθέν. Χρίσιν δὲ νοητέον τὴν ὅλου τοῦ χρίσματος εἰς ὅλον τὸ χρισθὲν περιχώρησιν. Οὕτω γὰρ ἂν εἴη τὸ τὴν χρίσιν δεδεγμένον ταῖς ἀληθείαις ὅλον χριστόν· τὸ γὰρ ἐπιπολαίως χρισθὲν ἐκ μέρους χριστόν, ἀλλ’ οὐχ ὁλικῶς, ὅθεν οὐδὲ κυρίως χριστόν. Διὸ βασιλεῖς τε καὶ ἀρχιερεῖς τῷ ἐλαίῳ χριόμενοι, καὶ τὴν ἐπιπόλαιον δεχόμενοι χρίσιν, οὐ κυρίως χριστοί. Εἰ δὲ ἡ χάρις εἰς βάθος διὰ τοῦ χρίσματος, οὐδὲ πάλιν κυρίως χριστοί, χάριτι γὰρ καὶ ἐπίκηροι· μόνος τοίνυν ὁ Κύριος κυρίως χριστός, ὡς ὅλος διόλου καὶ οὐ χάριτι, τῇ δὲ καθ’ ὑπόστασιν ἑνώσει καὶ ἀϊδίως χριστός.