Ἀνάμνησις τὴν φρόνησιν, φρόνησις τὴν ἀνδρείαν, ἀνδρεία σωφροσύνην δὲ τίκτει τὴν θαυμασίαν. λοιπὸν τὰ τρία φρόνησις ἀνδρεία σωφροσύνη τὴν μνήμην ἔσχον πρωτουργὸν ἀρχὴν καθάπερ ῥίζαν. ἐκ μνήμης ἀδιάδοχον ἀνέκφραστον εἰς πλῆθος ἀνύστακτον ἀκοίμητον ἄπειρον καὶ τὸ πάθος. τοῦ τέλους γὰρ εἰς τὴν ἀρχὴν παλινδρομοῦντος αὖθις περιφοράν τε κυκλικὴν ἐξ ἀεικινησίας τὸν δρόμον ἀπαρτίζοντος ἀπλήρωτα καὶ τρέχει. διπλῆ λοιπὸν καθέστηκεν ὄντως ἡ θεραπεία. πρώτη μεγάλη καὶ λαμπρὰ καὶ τῶν θαυμαζομένων· εἰ γὰρ ἡ φρόνησις αὐτή, τὸ γέννημα τῆς μνήμης, τὴν μνήμην ἐπισκέψηται πάντων τῶν ἐπὶ μέρους καὶ πρὸς τὴν κατανόησιν ἀπίδοι τοῦ καθόλου λαβοῦσά τε τὴν ἔκγονον ἀνδρείαν πρὸ τοῦ πάθους γενναιοφρόνως ἀντιστῇ τῇ ῥύμῃ τῆς ἐννοίας καὶ τῶν ἐνθυμημάτων δὲ ταῖς ἀλλεπαλληλίαις, τὴν φύσιν ἐξενίκησεν, ἀνεῖλε καὶ τὸ πάθος. ἔστι δὲ πάλιν ἄλλη τις δευτέρα θεραπεία φυσικωτέρα μὲν ἁπλῶς ἀλλὰ χρονιωτέρα· εἰ γὰρ ἀρχὴν ἀνάβασιν ἀκμὴν καὶ παρακμήν τε παντὸς πάθους γινώσκομεν κατὰ καιροὺς ἰδίους, ὅταν ἐξατονήσειεν ἡ μνήμη τῶν προτέρων ἐκ διαφόρων καὶ πυκνῶν ἄλλων ἐννοημάτων, εὐθὺς οὐκ ἀδιάδοχον εὑρίσκεται τὸ πρῶτον, λοιπὸν ἀλλ’ οὐδ’ ἀνέκφραστον, καὶ πῶς εἰς ἀπειρίαν;