Ὁ μέγας Παῦλος λέγει τὸν Χριστὸν Θεοῦ δύναμιν καὶ Θεοῦ σοφίαν. Εἰ οὖν, ἐπειδὴ Θεὸς ἐστὶν ἀληθινός, ἀληθείας Πνεῦμα ὑπάρχων ὁ Παράκλητος, ἀδύνατον εἶναι τοῦτο ἐκ τῆς Σοφίας ἤγουν τοῦ Υἱοῦ· ἢ καὶ ἐὰν ὑπάρχει ἐκ τῆς σοφίας, οὐκ ἔσται Θεὸς ἀληθὴς ἀλλὰ κτίσμα· τὰ γὰρ κτίσματα ἔχουσι τὴν ὕπαρξιν ἐκ τῆς Σοφίας τοῦ Θεοῦ. Ἐὰν ὑπάρχει αἴτιος τοῦ Πνεύματος τοῦ ἁγίου ὁ Υἱός, ὁ δὲ Υἱὸς ἐστὶν ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ, ἀρχὴ λοιπὸν καὶ αἰτία ἐστὶν ἡ Σοφία τοῦ Θεοῦ τοῦ ἁγίου Πνεύματος, καὶ τὸ ἅγιον Πνεῦμα αἰτιατὸν ἐξ αὐτῆς. Ἀλλὰ ταύτης τῆς Σοφίας ἥτις ἐστὶν αἴτιος καὶ ἀρχὴ ὁ Πατήρ. Τίνα οὖν κοινωνίαν ἔχει ὁ Πατήρ, ὁ αἴτιος τῆς Σοφίας, πρὸς τὸ Πνεῦμα, τοῦ ἀπὸ τῆς Σοφίας αἰτιατόν;