Οὐ μέχρις ὀνείδους εἰς ἡμᾶς φαρισσαϊσμοῦ καὶ λοιπῆς χλεύης οἱ τὴν εἰρήνην ἐπαγγειλάμενοι προὔβησαν, ἀλλ’ ἐπιπλέον ἐθήρευον, καὶ περιεσκόπουν διαπαντός, εἴ τι που τοῖς θηρευομένοις εὕροιεν ἁλώσεως καὶ πτώσεως αἴτιον, ἀνηρεύνων τε πόλεις καὶ χώρας ἐν αἷς ἀνεστράφημεν, καὶ εἴ τις που λόγος σαθρὸς ἤκουσταί ποτε περὶ ἡμῶν κατεξήταζον, καὶ ἦν ἔργον αὐτοῖς περισπούδαστον διακωμῳδεῖν ἅμα καὶ περιεργάζεσθαι τὸν φθονούμενον. Εὑρίσκουσιν οὖν τὴν Σμυρναίων, διατριβῆς ἡμῖν τόπον πολυετοῦς· ἐν αὐτῇ γὰρ πρώτως ἐκ τῆς Βιθυνῶν ἐληλύθειμεν, ἑπτακαιδέκατον ἔτος ἄγοντες, καὶ τῇ μητροπόλει καὶ τῷ ἱερῷ πολὺ προσηδρεύσαμεν. Ὁ τῆς Κρήτης ποιμὴν Νικόλαος ἐπιδόσεως λόγῳ ταύτην τωτότε διΐθυνε, καὶ οἱ τοῦ κλήρου, γινώσκοντες ἦσαν ἡμᾶς ὡς οὐχ’ ἕτεροι· κἀν τῷ Νυμφαίῳ γὰρ μεταβεβηκότες ἐθαμίζομεν ἐν Σμύρνῃ, καὶ τὰ ἡμέτερα πάντα, δῆλα Σμυρναίοις. Λόγιος δ’ ὢν ὁ ἱεράρχης, φιλίως εἶχε πρὸς τοὺς λόγου καὶ μόνον ἡμμένους· ἐφ’ ᾧ καί τις οὐκ ἄτεχνος τὴν γραμματικὴν τῷ τοιούτῳ συνῆν, γράφων ἐς κάλλος, ὡς οὐ πολλοί, γραφεὺς ἐν ψυχῇ κακὸς ἀγνοούμενος, ἄρρεσι σωφροσύνης ἐπίβουλος. Τὸ δ’ ἑξῆς ὀκνηρῶς ἔχων διασκευάζειν, τοῦτο μόνον ἐρῶ· λόγος, πάθους κρατεῖ, καὶ πάθος, λόγον συκοφαντεῖ.