ἀποχρώντως ὁ συγγραφεὺς κριτὴς τῶν ἑαυτοῦ λόγων ἀκριβὴς γέγονεν, μὴ δεόμενος ἑτέρου πρὸς σαφήνειαν, ἵνα πᾶς ὁ ἔχων ὀφθαλμοὺς τοῦ βλέπειν, καὶ ὦτα τοῦ ἀκούειν, ἀναμφιβόλως ἔχῃ περὶ εἰδώλων εἶναι τὸν προκείμενον ἅπαντα λόγον, οὐ μὴν τῶν ἱερῶν εἰκόνων ἃς ἡμεῖς Χριστιανοί, καθὰ πρέπει καὶ ἡ ἐκκλησία κηρύσσει, προσκυνοῦμεν καὶ σέβομεν. ἵνα δὲ ἡ τῶν ἀφρόνων παράνοια διαφανέστερον καὶ ἐκ περιουσίας ἐξελεγχθείη, ἐπείπερ ἔλαθον ἑαυτοὺς οἱ τῇ Ἑλλήνων παραφροσύνῃ ἑαλωκότες καθ’ Ἕλληνας καὶ αὐτοὶ κατὰ Χριστιανῶν ἐπιλυττήσαντες, καὶ πρὸς συνηγορίαν τοῦ οἰκείου δόγματος τὰ κατὰ Ἑλλήνων φερόμενα ἐπὶ τὰ καθ’ ἡμᾶς σεβάσμια πονηρῶς καὶ ἀθέως ἐξειληφότες, οἷα ὁ προκείμενος συγγραφεὺς εὖ ποιῶν ἐν τούτοις καθιστόρησεν, τὸν εὐαγγελικὸν λόγον ἀποσεμνύνων ἐνταῦθα, περιέπων τε μάλα καὶ αἰσίως ἀποδεχόμενος, καὶ συνῳδὰ τῇ ἀρχῆθεν κρατούσῃ ἐν τῇ καθολικῇ καὶ ἀποστολικῇ ἐκκλησίᾳ παραδόσει περὶ τούτων δοξάζων τε καὶ φθεγγόμενος, ἐν ᾧ περὶ τῶν παρὰ Χριστιανοῖς τιμωμένων σεπτῶν τύπων εὐκαίρως διαλαβεῖν ἔγνω, οἱ βώμακες δὲ οἱ ἀπατεῶνες οὐ συνίασιν, ἀλλ’ ἢ ἄκοντες ἢ ἑκόντες πρὸς τὸν ἀληθῆ λόγον ἀποτυφλώττοντες παρέδραμον, εἰς τοὐμφανὲς ἡμεῖς προτίθεμεν. γράφει γὰρ ἐν τῷ πρώτῳ λόγῳ τῆς αὐτοῦ βίβλου κατὰ τὸ ἕκτον κεφάλαιον, ἐν ᾧ καὶ περὶ τῶν παρὰ Χριστοῦ τελουμένων θαυμάτων διέξεισιν, τοιάδε· ...