Ἔστω καθ’ ὑπόθεσιν εἰκὼν τοῦ Διὸς καὶ τοῦ Πέτρου καὶ ἀνδρὸς μήτε τιμωμένου μήτε ἀτιμαζομένου. Ἀλλ’ ἡ τοῦ Διὸς εἰκών, ἐπεὶ τὸ πρωτότυπον ἄτιμον ἔχει, οὔτε πάλιν μέσον τιμῆς καὶ ἀτιμίας, ἀτιμαστέα ἄρα, ὅτι καὶ τοῦ ὀνόματος μετέχει. Πάλιν τοῦ ἀνθρώπου τοῦ μήτε τιμῆς μήτε ἀτιμίας ἀξίου, ποῦ θήσεις, εἰς τιμήν, ἢ εἰς ἀτιμίαν; Τί γὰρ ἀδικοῦσαν, πρὸς αὐτὴν ἀπεχθῶς ἔχεις; Τῆς δὲ τοῦ ἁγίου Πέτρου εἰκόνος τὸ πρωτότυπον προσκυνεῖν δίκαιον, ἢ οὔ; Ναί, δηλονότι ἐρεῖς. Τί γὰρ βραδύνεις τὴν τοῦ παραγώγου προσκύνησιν; Εἰ γὰρ τὸ πρωτότυπον προσκυνεῖς, δηλονότι καὶ τὸ παράγωγον. Εἰ γὰρ τοῦ μέσου ὄντος ἀνθρώπου οὔτε τιμᾷς οὔτε ἀτιμάζεις τὸ εἰκόνισμα, ὃν καὶ τιμᾷς καὶ προσκυνεῖς, πῶς ἀτιμάζεις τὸ τούτου παράγωγον; Εἰ δὲ μήτε τιμᾶν μήτε ἀτιμάζειν εἴπῃς, εἰ μὲν διὰ τὸ πρωτότυπον, ἐχρῆν κακεῖνο μήτε τιμᾶσθαι μήτε ἀτιμάζεσθαι, εἰ δ’ ὅτι ἁπλῶς εἰκὼν ἢ χρυσὸς ἢ ἄργυρος, οὐδὲ τὰ τῶν δαιμονίων ἰνδάλματα δίκαιον ἦν συντριβῆναι, καὶ ἀτόπως Μωϋσῆς ταῦτα συνέτριψεν. Εἰ δὲ ταῦτα δικαίως διὰ τὸ πρωτότυπον πέπονθε, καὶ ἡ τοῦ ἁγίου ἄρα εἰκὼν δι’ αὐτὸν τιμηθήσεται.