Ἀμέλει καὶ τῷ νῷ συνορῶν, ὅπως διακεῖσθαι μέλλεις τοῦτο μὲν τοῦ σοῦ λάχους, τῆς λογίμης Θεσσαλονίκης, ἀπελαθείς, τοῦτο δὲ τῶν ὄντων πάντων ἀποβολὴν πεπονθὼς τοῦ πολυπαθοῦς Ἰὼβ ἀκριβέστερον, τέλος δὲ καὶ χερσὶ πειρατευόντων περιπεσὼν καὶ δεινοῖς προσομιλήσας ἐντεῦθεν χείροσι, ταλανίζω ἐμαυτὸν καὶ μικρὰ πάσχειν οἴομαι μηδ’ ἀξίαν τίνειν δίκην, ὧν ἐς Θεὸν πεπαρῴνηκα· εἰ γὰρ οὕτω παραδίδονται δίκαιοι καὶ λιμῷ καὶ δίψει καὶ πειρατηρίοις πολυσχιδέσι περιστοιχίζονται, ὧν οὐκ ἄξιος ὁ κόσμος καὶ δι’ οὓς αἱ κοιναὶ κολάσεις ὑφίενται, κἂν μὴ εἶεν ἐς πληθῦς ἀριθμούμενοι, ἀλλ’ ἐς δέκα περιγραφόμενοι, ὡς δίδωσιν ἡμῖν ἐννοεῖν ἡ μετὰ Θεοῦ διάλεξις Ἀβραάμ, τάχιον ἂν αὐτὸς τῶν συμφορῶν ἀπαλλαγείην ἢ γοῦν τὸ τῶν κακῶν ὑπερνηξαίμην πέλαγος, ἅ με πολλαχῶς περικλύζουσιν; οὕτω πέπληγμαι διακάρδια καὶ περὶ ἐμοῦ τῶν ἐνεστώτων φαντάζομαι δυσαχθέστερα τὰς σὰς δυσπραγίας ἐνωτισάμενος, ὥστε καὶ ἔραμαι (πῶς δ’ ἂν καὶ δυνηθείην ὁπόσα σοι παραστήσασθαι;) τὴν ἔμοιγε τοῦ παντὸς ἀξίαν ὄψιν θεάσασθαι καὶ τῶν σῶν χαρίτων ἀπολαῦσαι τρανότερον, τοῦτο δὴ οὗ καὶ πρώην ἱμειρόμην καὶ τοῦ παντὸς ἐτιμώμην.