Εἶτ’ οὐκ ἔδει σε βασιλεύειν ἡμῶν, τὴν πάνδημον χαρμονήν, τὸ κοινὸν εὐφρόσυνον, τὸ γλυκὺ καὶ πρᾶγμα καὶ ὄνομα, τὸν κάλλιστον Ἰσαάκιον, μακρὸς ἐξ οὗ χρόνος τοιοῦδε χηρευόντων ἄνακτος; ἦν μὲν οὖν κοινωφελὲς καὶ ὄντως σωτήριον, εἴπερ ἐπέστης πρότερον· ἐπεὶ δὲ τοῦτο οὐκ ἐδοκίμασεν ὁ Θεός, ἀλλ’ ἔδει διὰ πυρὸς καὶ ὕδατος, λέγω δὴ τῶν ἐν μέσῳ κακῶν, ὦν Ἀνδρόνικος αἰτιώτατος, πρότερον ἡμᾶς διελθεῖν, εἶθ’ οὕτως ἰδέσθαι ἀναψυχήν, ἀγαπητὸν καὶ τοῦτο καὶ ὡς ἐν δέοντί γε ἡμῖν ἐπέστης, ἤλυθες ὡς πυρσὸς θαλαττεύουσι παννυχὶ καὶ ὡς ναύταις οὖρος προσκεκμηκόσι ταῖς κώπαις καὶ πλεῖστον αὐταῖς ἐνιδρώσασιν. ἤλυθες, καὶ ἅμα τὸ μέγα κῆτος ἐχειρώσω, τὸ δυσπρόσοδον ἐκεῖνο καὶ σκολιὸν τὸν τρόπον γερόντιον καὶ τοῖς ὕδασι τὰ πολλὰ ὑποφεῦγον τῇ ἐνταῦθα καθύγρῳ ζωῇ καὶ μηδὲν ὑπὲρ τὰ ὁρώμενα βλέπον, ὡς ἔδειξεν. ᾧ δὴ κήτει ἐξέκειτο πρὸς κατάποσιν ἡ βασιλὶς αὕτη τῶν πόλεων, καθάπερ Ἀνδρομέδα πρώην ἁλίῳ δεινῷ θηρί, κἂν ὑπὸ τὴν πολυχανδεστάτην ἐκείνην γένυν καταδῦσα ἄϊστος ἦν καὶ ἄπυστος, εἰ μὴ ἐπέστης κατὰ θεῖον αὐτὸς ὡς τῇ παρθενικῇ ἐκείνῃ <κόρῃ Περσεὺ>ς καὶ ὡς οὗτος καινοτέρως φραξάμενος ἐπῆλθες κατὰ τοῦ παλαμναίου θηρὸς καὶ ἀναρρήξας γαστέρα τὴν ἀφ<άδιον> τοῦτον μὲν εἰς θάνατον ὑπνῶσαι πεποίηκας, ταύτην δὲ τῶν προσερπόντων κακῶν ἐξέσωσας, οὗ χάριν σοι καὶ θεόθεν μεμνήστευται.