Θέλων οὖν ὁ κύριος καὶ τὰ τῆς ἑορτῆς καταργῆσαι τῶν Ἰουδαίων, τὸν ἀμνόν, τὰ ἄζυμα, τὰς πικρίδας, αὐτό τε τοῦτο τὸ ἱσταμένους καὶ περιεζωσμένους, ὑποδεδεμένους τοὺς πόδας καὶ μετὰ βακτηρίας ἐσθίειν τὸ πάσχα, ἔτι δὲ καὶ τοὺς τρεῖς αὐτῶν μάρτυρας νομικοὺς τοὺς τὸ πάσχα διὰ τοῦ σημείου τοῦ ποτηρίου ἐκείνου σαλπίζοντας, κωλύει κατὰ τὸν καιρὸν τοῦ πάθους αὐτοῦ εἰς τεσσαρεσκαιδεκάτην καὶ ἥμισυ ἡμέραν γενέσθαι τὴν τῆς σελήνης ἀπόχυσιν, κατὰ τὴν ἐξ ἀρχῆς αὐτῆς συνήθειαν ὀφειλούσης γενέσθαι τῆς ἀποχύσεως κατὰ τὴν πέμπτην ἡμέραν τῆς ἑβδομάδος τοῦ μηνὸς ἐκείνου, ἐν ᾗ καὶ ἡ ιδʹ τῆς σελήνης ἡμέρα ἔτυχε καὶ ἐν ᾗ ὁ Χριστὸς ὁ κύριος καὶ θεὸς ἡμῶν ὑπὲρ τοῦ ἀναπεσεῖν παρέδωκε διὰ τοῦ ἄρτου καὶ τοῦ ποτηρίου τοῖς αὐτοῦ μαθηταῖς τὸ μυστήριον τῆς καινῆς διαθήκης καὶ τοῦ ἰδίου πάσχα ἄνευ ἀμνοῦ, χωρὶς ἀζύμων (καὶ) ἐπὶ πικρίδων (οὔπω ἦσαν ταῦτα παρὰ τῶν Ἰουδαίων εὐτρεπισθέντα), μεταβαλὼν τὰ τῆς παλαιᾶς εἰς τὴν νέαν διαθήκην, οἷον φέρε εἰπεῖν τὸν ἀβρααμικὸν καὶ σαρκικὸν νόμον εἰς τὸν πνευματικόν, τὸν τῆς χάριτος, [τὸν ἀμνόν, ὃς παρὰ τῶν Ἰουδαίων ἐσφάζετο, εἰς] τὸν ἀμνὸν τὸν αἴροντα τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου, ἀμνόν, ὅστις ἦν ἐκεῖνος, τὰ τῆς νεκρώσεως ἄζυμα εἰς τὸν ζωτικὸν καὶ ἐπουράνιον ἄρτον, τὰς πικρίδας εἰς τὸ ζωηφόρον πάθος αὐτοῦ.